Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kinderen: wachten op sneeuw met kerstmis
5 min lezen
Emre wilde maar één ding voor kerstmis: sneeuw.
Geen dun laagje dat meteen smelt. Echte sneeuw. Sneeuw tot aan je knieën. Sneeuw waar je een sneeuwpop van kan maken met een echte wortelneus, en een sneeuwballengevecht met je papa, en een engel als je op je rug gaat liggen en met je armen zwaait.
"Een witte kerst," zei Emre elke ochtend aan het ontbijt. "Dit jaar komt er een witte kerst."
Zijn mama keek dan naar buiten. Het regende. Het regende al een week.
"Misschien," zei ze. "In België en Nederland is een witte kerst eerder iets uitzonderlijks."
"Dit jaar wordt het uitzonderlijk," zei Emre.
Het weerbericht
Elke avond keek Emre samen met zijn papa naar het weerbericht. Een vrouw in een blauw pak stond voor een grote kaart en wees met haar hand.
"Regen," zei ze. "Tien graden. Veel wind."
"Tien graden," zuchtte Emre. "Dat is bijna zomer."
"Het is niet bijna zomer," zei papa. "Maar het is ook geen sneeuwweer."
De volgende avond: "Regen. Negen graden."
"Het zakt!" riep Emre. "Nog negen graden en het vriest!"
Papa lachte. "Zo werkt het niet helemaal, maar ik vind je hoopvol."
Sneeuwdans
Emre had op school gehoord dat je sneeuw kon laten komen met een sneeuwdans. Jasmijn uit zijn klas zei dat het werkte. Haar neef had het gedaan en toen had het gesneeuwd. Wel in februari, maar toch.
Dus op een zaterdagmiddag ging Emre in de tuin staan. In zijn regenjas. Met zijn laarzen aan.
Hij sprong. Hij draaide rondjes. Hij zwaaide met zijn armen boven zijn hoofd, zoals vlokjes die naar beneden dwarrelen. Hij zong er een liedje bij dat hij zelf verzon.
"Sneeuw, sneeuw, kom maar gauw, maak de tuin maar wit en blauw!"
Zijn zusje Elif van vier kwam erbij. Ze wist niet waarom, maar ze danste mee. Ze vond het een prachtig spel.
Hun buurman, meneer Hendrickx, keek over de haag. Hij was oud en had een pet op. "Wat doen jullie?" vroeg hij.
"Een sneeuwdans," zei Emre, buiten adem.
Meneer Hendrickx knikte heel ernstig. Toen zette hij zijn pet af, legde hem op de haag, en deed drie keer een draai.
"Ik doe mee," zei hij. "Ik heb al vijftien jaar geen witte kerst meer gezien. Het wordt tijd."
Kerstavond
Toen kwam kerstavond. Emre stond 's ochtends als eerste op. Hij rende naar het raam en trok de gordijnen open.
Het regende.
Emre ging op de trap zitten. Hij zei niets. Dat was heel uitzonderlijk, want Emre zei bijna altijd iets.
Mama kwam naast hem zitten. "Het spijt me, schat," zei ze. "Ik weet hoe graag je het wilde."
"De sneeuwdans werkte niet," zei Emre. "Zelfs niet met meneer Hendrickx erbij."
Een plan
Na het ontbijt zag Emre dat papa met mama stond te fluisteren in de keuken. Toen kwam papa met een grote stapel wit papier.
"Wie helpt er?" vroeg hij.
"Waarmee?" vroeg Emre.
"Als de sneeuw niet naar ons komt," zei papa, "dan maken we hem zelf."
Ze gingen allemaal aan de keukentafel zitten. Papa liet zien hoe je een vel papier vouwt, en nog eens, en nog eens, en dan met een schaar kleine hapjes uit de randen knipt. Als je het papier dan openvouwt...
"Een sneeuwvlok!" riep Elif.
Geen enkele vlok was hetzelfde. Emre maakte er een met veel puntjes. Elif maakte er een die eruitzag als een kaas met gaten, maar ze was er heel trots op. Mama maakte een vlok zo groot als een bord.
Ze plakten de vlokken op de ramen. Ze hingen ze aan draadjes aan het plafond. Ze strooiden de kleine snippers, die waren overgebleven, over de vensterbank, als poedersneeuw.
Meneer Hendrickx
Om vier uur 's middags belde Emre aan bij meneer Hendrickx. Hij had een papieren sneeuwvlok in zijn hand. De mooiste.
"Voor u," zei Emre. "Omdat u meegedanst hebt."
Meneer Hendrickx hield de vlok tegen het licht. Hij zei een tijdje niets.
"Dat is," zei hij toen, "de eerste sneeuwvlok die ik in jaren gekregen heb."
Hij hing hem op aan zijn raam. En die avond, toen Emre door het raam keek, zag hij aan de overkant de vlok hangen, verlicht door de kerstboom van meneer Hendrickx.
Een witte kerst
Toen Emre naar bed ging, was zijn kamer een sneeuwlandschap. Overal witte vlokken. Op de kast. Aan de lamp. Op het raam.
"Is dit een witte kerst?" vroeg mama.
Emre keek rond. Hij dacht er goed over na.
"Een beetje," zei hij. "Een papieren witte kerst."
"Dat is ook een soort witte kerst," zei mama.
Twee dagen later
Twee dagen na kerstmis werd Emre wakker en hoorde hij iets. Of eigenlijk: hij hoorde niets. Het was heel stil buiten. Zo stil als het alleen is als...
Hij sprong uit bed. Hij trok het gordijn open.
Er viel sneeuw. Niet veel. Een paar vlokken, die zachtjes neerdwarrelden en op het gras bleven liggen, heel dun, als poedersuiker op een taart.
Het was geen sneeuw tot aan je knieën. Het was genoeg voor één kleine sneeuwpop, zo groot als een melkpak.
Emre maakte hem samen met Elif. Met een wortel uit de koelkast, die eigenlijk veel te groot was.
En over de haag stak meneer Hendrickx zijn duim op.
"Ik zei het toch," riep hij. "De sneeuwdans werkt. Hij is alleen een beetje traag."
Om over te praten na het voorlezen
- Wat zou jij doen als je heel graag sneeuw wil en het regent?
- Waarom gaf Emre een sneeuwvlok aan meneer Hendrickx?
- Probeer zelf een papieren sneeuwvlok te knippen. Is die van jou ook uniek?
Dit vind je misschien ook leuk
