Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal om voor te lezen: stroomuitval op kerstavond
6 min lezen
Bij Chloé thuis was alles klaar voor kerstavond.
De kerstboom stond te stralen met wel driehonderd lichtjes. De tafel was gedekt met het mooie servies, dat alleen met kerstmis uit de kast kwam. In de oven stond een grote ovenschotel te pruttelen. Op het fornuis kookte de soep. Er speelde muziek. En in de gang hing een slinger van lichtjes die van kleur veranderde: rood, groen, blauw, rood, groen, blauw.
Om zes uur kwamen oma en opa. Om half zeven kwam tante Inès met oom Tom en hun tweeling.
Iedereen ging zitten. Papa haalde de soep van het vuur.
En toen...
Floep.
Donker
Alles ging uit. De boom. De lampen. De muziek. De lichtjesslinger in de gang. De oven gaf een laatste zuchtje en zweeg.
Het was donker. Zo donker dat Chloé haar eigen hand niet meer kon zien.
"Oei," zei opa in het donker.
"Wie heeft er op een knopje gedrukt?" vroeg een van de tweeling.
"Niemand," zei papa. "Ik denk dat de stroom is uitgevallen."
Chloé schoof dichter naar mama. Mama legde een arm om haar heen. Ze voelde zich meteen een stuk beter.
Licht!
"Niemand bewegen," zei papa. "Ik zoek de zaklamp."
Ze hoorden papa door de keuken schuifelen. Ze hoorden een la opengaan. Een andere la. Een kast. Toen een bons, en "Au", en toen een hele tijd niets.
"Papa?"
"Ik heb hem," zei papa. Er ging een klein lichtje aan. Een heel klein lichtje. De zaklamp was bijna leeg. Hij scheen zo zwak als een vuurvliegje.
Oma begon te lachen. "Ik heb kaarsen meegebracht," zei ze. "Voor op tafel. Ze zitten in mijn tas."
Opa vond de tas. Mama vond de lucifers. En één voor één gingen de kaarsen aan. Vier kaarsen op tafel. Twee in de vensterbank. Eén op de kast.
Het was geen fel licht. Het was een zacht, oranje, wiebelend licht. De schaduwen dansten op de muren. Iedereen zag er een beetje anders uit. Zachter.
"Oh," zei tante Inès. "Dat is eigenlijk heel mooi."
Buiten
Chloé liep naar het raam. Buiten was het ook donker. De hele straat. Geen lantaarns. Geen kerstverlichting in de tuinen. Alleen hier en daar, achter een raam, een klein flakkerend lichtje. Iedereen had kaarsen aangestoken.
En boven de daken...
"Kijk!" riep Chloé. "De sterren!"
Iedereen kwam naar het raam. Boven de straat stonden zoveel sterren als Chloé nog nooit had gezien. Honderden. Duizenden. Omdat er nergens anders licht was, konden ze eindelijk allemaal schijnen.
"Zo zag de hemel eruit toen ik klein was," zei opa zacht. "Op de boerderij. Daar was geen enkele lamp."
De soep
De soep was nog warm. Gelukkig. Ze aten hem bij kaarslicht. Het was de lekkerste soep ooit, vond Chloé, al wist ze niet precies waarom. Misschien omdat je niet goed kon zien wat erin zat, en je dus beter moest proeven.
Maar de ovenschotel was niet klaar. Hij was nog half koud.
"Wat eten we nu?" vroeg de tweeling tegelijk.
Mama dacht na. Toen stond ze op en kwam terug met een groot brood, een plank kaas, een schaal druiven, een pot jam, nootjes en de kerststol die eigenlijk voor het ontbijt was.
"Een kaarslichtpicknick," zei ze.
Ze aten met hun handen. Oom Tom maakte een brug van broodkorstjes. De tweeling probeerde druiven in elkaars mond te gooien, en één keer lukte het zelfs.
Verhalen
Na het eten was het nog altijd donker. Geen muziek. Geen televisie. Geen spelletjes op de tablet.
"Wat doen we nu?" vroeg Chloé.
Opa schoof zijn stoel dichter bij de kaarsen. "Toen ik klein was," begon hij, "en de stroom uitviel op de boerderij, vertelde mijn vader altijd een verhaal."
Iedereen werd stil.
En opa vertelde. Over de winter toen het zo hard vroor dat de koeien warme melk gaven met ijsklontjes erin. Dat was natuurlijk niet waar, maar het was wel grappig. Over de keer dat hij en zijn broer op kerstavond een sneeuwpop maakten die zo groot was, dat de buurman dacht dat het een reus was.
Toen vertelde oma een verhaal. Toen tante Inès. Zelfs papa, die nooit verhalen vertelde, vertelde over de keer dat hij als kind in de kerstboom was geklommen om de piek recht te zetten. En dat de hele boom toen was omgevallen. Met hem erin.
Chloé lachte zo hard dat ze de hik kreeg.
Liedjes
Toen begon oma te zingen. Een oud kerstliedje dat Chloé niet kende. Opa zong mee. Toen mama. De tweeling neuriede, want ze kenden de woorden niet.
Het was anders dan muziek uit een speaker. Het was een beetje vals. Opa zong veel te laag en oom Tom veel te hard. Maar het was het mooiste lied dat Chloé ooit gehoord had.
En terwijl ze zongen, hoorde Chloé door het raam nog iets. Bij de buren werd ook gezongen. En verderop nog. De hele straat zong in het donker, bij kaarslicht.
Floep
Om elf uur, toen de tweeling al lag te slapen op de bank, onder een deken...
Floep.
Alles ging weer aan. De boom met zijn driehonderd lichtjes. De lampen. De lichtjesslinger: rood, groen, blauw. De muziek begon weer te spelen, keihard, midden in een liedje.
Iedereen kneep zijn ogen dicht tegen al dat licht.
Het was even stil.
"Zullen we..." zei Chloé.
Ze hoefde haar zin niet af te maken. Papa liep naar het stopcontact en trok de stekker van de muziek eruit. Mama deed de grote lampen uit. Alleen de kerstboom mocht blijven branden. En de kaarsen.
Volgend jaar
Toen Chloé die nacht in bed lag, hoorde ze beneden nog zachtjes praten en lachen.
"Mama," vroeg ze de volgende ochtend. "Kunnen we volgend jaar weer stroomuitval hebben?"
Mama lachte. "Dat kunnen we niet kiezen," zei ze. "Maar we kunnen wel een uurtje alle lichten uitdoen. En kaarsen aansteken. En verhalen vertellen."
"Met opa's verhaal over de koeien?"
"Met opa's verhaal over de koeien."
En zo ontstond bij Chloé thuis een nieuwe traditie: het donkere uurtje op kerstavond.
Voor ouders
Een 'donker uurtje' met kaarsen (of veilige ledkaarsjes) is een fijne manier om op kerstavond even tot rust te komen. Laat iedereen om de beurt een herinnering of een verzonnen verhaal vertellen. Laat kinderen nooit alleen bij brandende kaarsen.
Dit vind je misschien ook leuk
