Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kinderen: Sami op de kerstmarkt
6 min lezen
Sami had vijf euro. Eén muntje van twee euro, twee muntjes van één euro, en een hele hoop kleine bruine muntjes die samen ook één euro waren.
Hij had ze gespaard. Van zijn zakgeld, van het helpen met de afwas, en één euro had hij gevonden onder de bank, toen hij daar naar een verloren blokje zocht.
Het geld zat in een sok. Een oude sok met een gat in de hiel, maar het gat zat onderaan en het geld bleef bovenaan, dus dat was in orde.
"Waarvoor spaar je eigenlijk?" vroeg mama.
"Voor Bilal," zei Sami. "Voor kerstmis."
Bilal was zijn broertje. Hij was twee. Hij kon al rennen, maar nog niet zo goed remmen.
Naar de kerstmarkt
Op zaterdagavond gingen Sami en mama naar de kerstmarkt op het grote plein. Bilal bleef thuis bij papa, want het was al bijna bedtijd voor hem.
Het was donker, maar het plein was helemaal verlicht. Er stonden tientallen kleine houten huisjes in rijen, met lichtjes langs het dak. Er was een draaimolen met paardjes die op en neer gingen. Er hing een geur van warme wafels en gepofte kastanjes en kaneel.
Sami hield de sok stevig vast in zijn jaszak.
"Waar wil je beginnen?" vroeg mama.
"Overal," zei Sami.
Het eerste kraampje
In het eerste huisje werden kaarsen verkocht. Grote kaarsen, kleine kaarsen, kaarsen in de vorm van dennenappels en kaarsen die naar appeltaart roken.
"Een kaars voor Bilal?" vroeg mama.
Sami dacht na. "Bilal mag niet aan vuur komen," zei hij. "En hij zou proberen hem op te eten."
Dat was waar. Bilal probeerde alles op te eten.
Het tweede kraampje
In het tweede huisje lagen sjaals en mutsen. Gebreid, met pompons en met strepen.
"Een muts?" vroeg mama.
Sami keek naar het prijskaartje. Twintig euro. Hij voelde aan zijn sok. Vijf euro.
"Te duur," zei hij.
De mevrouw van het kraampje knipoogde. "Volgend jaar misschien," zei ze.
Het derde kraampje
In het derde huisje verkocht een man met een grote, grijze baard dingen van hout. Houten lepels. Houten schalen. Houten sterren om in de kerstboom te hangen.
En op een plankje, helemaal vooraan, stond een rij kleine houten vogeltjes. Ze waren niet groter dan Sami's hand. Elk vogeltje was anders. Een merel. Een mus. Een uil met grote ogen. En een roodborstje, met een buikje dat geschilderd was in warm oranje.
Sami bleef staan.
"Die heb ik zelf gemaakt," zei de man met de baard. "Uit een oude perenboom die in mijn tuin was omgewaaid."
Sami pakte het roodborstje op. Het was glad en een beetje warm, omdat het dicht bij de lamp had gestaan. Je kon de lijntjes van het hout zien, als ringen in water.
"Bilal zegt tegen alle vogels 'pie-pie'," zei Sami. "Hij wijst ze altijd aan. Elke ochtend, in de tuin."
"Dan is dit een pie-pie," zei de man.
Hoeveel?
Sami haalde diep adem. "Hoeveel kost het?"
"Zes euro," zei de man.
Sami voelde aan zijn sok. Hij wist het al. Vijf euro. Geen cent meer.
Hij zette het roodborstje heel voorzichtig terug op het plankje.
"Dank u wel," zei hij. Zijn stem trilde een klein beetje.
Mama legde haar hand op zijn schouder. Ze zei niets, maar Sami kon voelen dat ze het begreep.
Een ronde
Ze liepen verder. Langs een kraampje met warme chocolademelk. Mama kocht twee bekers en ze dronken ze op een bankje, met hun handen om de warme bekers.
"Je mag ook iets anders kiezen," zei mama. "Er zijn nog veel kraampjes."
"Ik weet het," zei Sami. Hij blies in zijn chocolademelk. "Maar Bilal zou dat roodborstje zo mooi vinden. Hij zou het overal mee naartoe nemen."
Ze liepen nog een rondje. Langs de draaimolen, waar een meisje op een paardje zat te zwaaien. Langs een kraampje met kerstballen die zo dun waren als zeepbellen. Langs een orgel waar een man aan een hendel draaide en muziek uit kwam.
Sami keek naar alles. Maar hij dacht aan het roodborstje.
Terug
Op de weg naar de uitgang kwamen ze weer langs het houten huisje. De man met de baard was bezig met inpakken. Het was bijna sluitingstijd.
Sami bleef staan. Hij haalde de sok uit zijn zak. Hij liep naar de toonbank.
"Meneer," zei hij. "Ik heb maar vijf euro. Dat is één euro te weinig. Maar ik kan u helpen inpakken. Of ik kan u een tekening geven. Ik teken heel goed vogels."
De man keek naar Sami. Hij keek naar de sok met het gat erin. Hij streek over zijn baard.
"Weet je," zei hij, "er zit een klein krasje op dat roodborstje. Hier, onder zijn staart. Zie je het?"
Sami keek. Hij zag niets. Maar de man wees, dus het zou er wel zijn.
"Een vogeltje met een krasje," zei de man, "kost vijf euro."
Vijf euro
Sami telde zijn geld op de toonbank. De munt van twee euro. Twee munten van één euro. En dan alle bruine muntjes, één voor één. Het duurde lang. De man wachtte geduldig. Mama ook.
"Vijf euro," zei Sami.
"Precies," zei de man. Hij pakte het roodborstje in, in een stukje bruin papier met een touwtje eromheen.
"En die tekening," zei hij, "die wil ik toch graag. Voor volgend jaar. Dan hang ik hem op in mijn kraampje."
"Afgesproken," zei Sami.
Kerstavond
Op kerstavond gaf Sami het pakje aan Bilal. Bilal trok aan het touwtje. Hij scheurde het papier. Hij keek.
"Pie-pie!" riep hij. "Pie-pie!"
Hij hield het roodborstje de hele avond vast. Hij liet het vliegen over de tafel, over de bank, over het hoofd van papa. En toen hij naar bed ging, lag het naast hem op het kussen.
Sami stond in de deuropening en keek.
"Was het de vijf euro waard?" vroeg mama zacht.
Sami dacht na. "Het was wel zes euro waard," zei hij.
En de volgende dag maakte hij de mooiste vogeltekening die hij ooit gemaakt had. Voor de man met de baard. Voor volgend jaar.
Om over te praten na het voorlezen
- Waarom koos Sami juist het houten roodborstje?
- Wat bood Sami aan toen hij te weinig geld had?
- Wat zou jij kiezen op de kerstmarkt voor iemand van wie je houdt?
Dit vind je misschien ook leuk
