Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor een ziek kind: Lotte is ziek met kerstmis
6 min lezen
Lotte had zich zo verheugd op kerstavond.
Ze zouden naar tante Jasmina gaan, aan de andere kant van de stad. Daar was het altijd druk en warm. Er waren nichtjes en neefjes om mee te spelen, en een grote hond die Brammetje heette en die op kerstavond een strik om zijn nek kreeg. Tante Jasmina maakte elk jaar een toren van soesjes, zo hoog dat je moest gaan staan om bij de top te kunnen.
Lotte had haar fluwelen jurk al klaargelegd. De groene, met de glinsterende knoopjes.
Maar op de ochtend van kerstavond werd Lotte wakker en voelde ze zich raar.
Haar hoofd was warm. Haar benen waren slap. Haar keel deed pijn als ze slikte.
Koorts
Papa legde zijn hand op haar voorhoofd. Toen pakte hij de thermometer.
"Achtendertig komma negen," zei hij. "Lieverd, jij hebt koorts."
"Maar het is kerstavond," zei Lotte. Haar stem klonk schor, als een kikker.
Papa ging op de rand van het bed zitten. "Ik weet het," zei hij zacht. "Maar met koorts moet je in bed blijven. En rusten. En veel drinken."
"En tante Jasmina? En Brammetje? En de toren van soesjes?"
Papa schudde zijn hoofd. "Die gaan we dit jaar overslaan."
Lotte draaide zich om naar de muur. Ze voelde de tranen komen. Dikke, warme tranen, die over haar neus rolden en in haar kussen verdwenen.
Papa wreef zachtjes over haar rug. Hij zei niets. Soms is niets zeggen het beste wat je kan zeggen.
Een lange dag
Het was een lange dag. Lotte sliep. Ze werd wakker. Ze dronk een slokje water. Ze sliep weer. Ze droomde rare dromen, over soesjes die konden praten en een hond met een strik die op een fiets reed.
Haar grote zus Hanne kwam af en toe kijken. Ze legde een koud washandje op Lottes voorhoofd. Dat voelde fijn.
"Gaan jullie zonder mij naar tante Jasmina?" vroeg Lotte.
"Nee," zei Hanne. "We blijven allemaal thuis."
"Dat is niet eerlijk voor jou," zei Lotte.
Hanne haalde haar schouders op. "Kerstmis is niet waar je bent," zei ze. "Kerstmis is met wie je bent."
Lotte vond dat Hanne soms heel wijze dingen zei, voor iemand van elf.
Geluiden
Tegen de avond voelde Lotte zich een heel klein beetje beter. Haar hoofd was nog warm, maar minder bonkend. Ze lag in bed en luisterde.
Beneden hoorde ze geluiden. Gestommel. Gefluister. Papier dat ritselde. Hanne die giechelde. Papa die zei: "Sst! Niet zo hard!" En toen iets wat klonk als een stoel die omviel.
"Wat doen ze daar?" vroeg Lotte aan haar knuffel, een olifant met een lange, slappe slurf.
De olifant wist het ook niet.
De verrassing
Toen ging de deur van haar kamer open. Heel langzaam.
Eerst kwam papa binnen. Hij droeg een dienblad. Op het dienblad stond een kom heldere soep, met kleine sterretjes van pasta erin, en een beker warme thee met honing.
Toen kwam mama binnen. Zij droeg een snoer met lichtjes. Ze hing het over de rand van het raam, en over het boekenrek, en over de lamp. De kamer werd zacht en goudkleurig.
Toen kwam Hanne binnen. Zij droeg een klein kerstboompje. Geen echte, maar een kleintje van de vensterbank in de keuken, dat ze helemaal hadden versierd met papieren sterren en kleine strikjes.
"Kerstmis komt naar jou," zei Hanne. "Als jij niet naar kerstmis kan."
Kerstavond in bed
Ze zetten het boompje op het nachtkastje. Ze gingen met zijn allen op Lottes bed zitten. Papa op het voeteneind. Mama tegen het kussen. Hanne op de grond, met haar rug tegen het bed.
Lotte at haar soep. Langzaam, lepeltje voor lepeltje. De sterretjes gleden over haar keel en het deed bijna geen pijn meer.
Toen ging mama's telefoon. Het was tante Jasmina, met een videogesprek. Op het scherm zag Lotte de hele familie zwaaien. De nichtjes. De neefjes. Oom Hamza met een kerstmuts. En Brammetje, met zijn strik, die met zijn natte neus tegen het scherm duwde.
"Beterschap, Lotte!" riepen ze allemaal tegelijk.
En toen hield tante Jasmina een bord voor de camera. Er stonden drie soesjes op.
"Deze heb ik apart gehouden," zei ze. "Voor als je beter bent. Ze liggen in de diepvries. Op jou te wachten."
Lotte glimlachte. Voor het eerst die hele dag.
Een verhaal
Daarna las papa voor. Een verhaal over een beer die in de winter niet kon slapen. Lotte kende het al, maar ze wilde het toch horen.
Halverwege werden haar ogen zwaar.
Hanne trok de deken op. Mama gaf haar een kus op haar warme voorhoofd. Papa deed het licht uit, maar het lichtsnoer aan het raam liet hij branden.
"Welterusten, Lotte," fluisterden ze.
Iets op het raam
Midden in de nacht werd Lotte wakker. Ze had dorst. Ze dronk een slokje water uit het glas naast haar bed.
Toen zag ze iets.
Op het raam, aan de buitenkant, zat een klein, rond plekje. Een plekje waar de ruit beslagen was, alsof iemand er van dichtbij tegenaan had geademd. En in dat plekje, heel klein, met een vinger getekend: een hartje.
Lotte keek. Ze knipperde met haar ogen. Was ze nog aan het dromen?
Heel ver weg, of misschien heel dichtbij, klonk er een belletje. Eén keer maar. Tingeling.
Toen was het weer stil.
Lotte ging liggen. Ze trok haar olifant dicht tegen zich aan. Haar hoofd voelde niet meer zo warm.
"Dankjewel," fluisterde ze. Ze wist niet precies tegen wie.
En ze sliep tot het licht werd.
Na kerstmis
Drie dagen later was Lotte weer helemaal beter. Ze trok haar groene jurk aan, de fluwelen, met de glinsterende knoopjes.
En ze gingen naar tante Jasmina. Waar Brammetje haar omver sprong van blijdschap. Waar drie soesjes uit de diepvries op haar wachtten.
Het was geen kerstavond meer. Maar het voelde wel zo.
Voor ouders
Ziek zijn tijdens de feestdagen is voor een kind extra verdrietig. Kleine dingen kunnen helpen: wat lichtjes in de slaapkamer, een videogesprek met familie, of een 'feestje' dat gewoon wat later komt. Neem bij hoge of aanhoudende koorts altijd contact op met de huisarts.
Dit vind je misschien ook leuk
