Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kort kerstverhaal voor peuters: kerstlichtjes tellen
3 min lezen
Het was al donker toen Zoë haar jas aantrok. Haar dikke jas met de capuchon. Haar sjaal. Haar muts met een bolletje.
"Klaar?" vroeg papa.
"Klaar," zei Zoë.
Ze gingen een wandeling maken. Een avondwandeling. Om kerstlichtjes te tellen.
Eén
Bij de voordeur bleef Zoë al staan.
Aan hun eigen deur hing een krans. In de krans brandde één lichtje. Een klein, geel lichtje.
"Eén!" riep Zoë.
Twee
Bij de buren stonden twee lantaarntjes naast de deur. In elk lantaarntje brandde een kaarsje dat niet echt was, maar wel flakkerde.
"Twee!" zei Zoë.
Drie
Op de hoek van de straat stond een grote boom. Er hingen drie sterren in. Witte sterren, die zachtjes heen en weer wiegden in de wind.
"Drie sterren," telde Zoë. Ze wees ze één voor één aan. "Eén, twee, drie."
Vier
In het raam van het bakkerijtje stonden vier kaarsen op een rij. Lang, langer, nog langer en de langste.
Het rook naar brood. Warm brood. Zoë snoof heel diep.
"Vier," zei ze. "En het ruikt lekker."
Vijf
Bij het huis met de blauwe deur hingen vijf lichtjes in de vorm van een sneeuwpop. Twee voor de ogen, één voor de neus en twee voor de knopen.
"Vijf," lachte Zoë. "De sneeuwpop knipoogt naar mij."
Dat deed hij niet echt. Maar één lichtje ging wel aan en uit. Aan en uit.
Zes, zeven, acht
Bij de speeltuin was het hek versierd met een slinger. Zoë telde, met haar wantje op elk lichtje.
"Zes. Zeven. Acht."
Toen hield de slinger op.
Negen
Ze liepen terug naar huis. Papa tilde Zoë op zijn schouders. Nu was ze héél groot.
Van daarboven zag ze iets wat ze eerst niet gezien had. Op het dak van de school brandde een ster. Eén grote ster.
"Negen!" riep Zoë.
Tien
Thuis gingen ze naar binnen. Zoë trok haar laarzen uit. Haar muts. Haar sjaal. Haar jas.
In de woonkamer stond de kerstboom. Hij was nog donker.
"Wil jij hem aandoen?" vroeg papa.
Zoë drukte op het knopje. En de hele boom ging aan. Rode lichtjes, gele lichtjes, groene lichtjes.
"Papa," zei Zoë. "Hoeveel zijn dat er?"
Papa lachte. "Veel te veel om te tellen."
"Dan is het tien," zei Zoë. "Tien betekent: héél veel."
"Afgesproken," zei papa.
Welterusten
Even later lag Zoë in bed. Door een kiertje in de gordijnen kwam een streepje licht van buiten.
"Eén," fluisterde ze. "Twee..."
Maar verder dan drie kwam ze niet meer.
Want toen sliep ze.
Om samen te doen
Maak zelf een lichtjeswandeling in je straat of buurt. Tel samen hoeveel versierde ramen, sterren of kerstbomen je ziet. Bij kleine kinderen werkt het fijn om tot tien te tellen en dan te zeggen: tien is héél veel.
Dit vind je misschien ook leuk
