Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal om voor te lezen: kerstkransjes bakken met opa
5 min lezen
Elk jaar bakte oma kerstkransjes. Dunne, knapperige koekjes in de vorm van een ringetje, met suiker en geschaafde amandelen erop. Ze hingen in de kerstboom aan een rood lintje, en wie wilde, mocht er eentje afplukken.
Maar dit jaar was oma op reis. Ze was met haar zus naar het zuiden, waar het warm was. Ze zou pas terug zijn op kerstavond.
"Wie bakt er dan kerstkransjes?" vroeg Tuur.
Opa Jef zette zijn bril recht. "Ik," zei hij.
Tuur keek hem aan. "Opa, heb jij ooit al gebakken?"
"Ik heb oma heel vaak zien bakken," zei opa. "Dat is bijna hetzelfde."
Het recept
Oma had het recept op een kaartje geschreven. Het hing met een magneet op de koelkast. Het kaartje was oud en een beetje vet, en er stonden vlekjes op van vroegere baksessies.
Opa haalde het eraf en hield het ver van zich af. Toen dicht bij zijn neus. Toen weer ver weg.
"Opa, waar is je leesbril?"
"Die staat op mijn hoofd," zei opa. Hij voelde. Hij stond niet op zijn hoofd.
Ze zochten hem samen. Hij lag in de fruitschaal, tussen de mandarijnen.
"Zo," zei opa, met zijn bril op. "Bloem. Boter. Suiker. Een ei. Een snufje zout. Beginnen maar."
De bloem
Tuur mocht de bloem afwegen. Hij schepte en schepte. Het weegschaaltje ging omhoog.
"Hoeveel moet het zijn?"
Opa keek op het kaartje. "Tweehonderdvijftig gram."
Tuur keek naar het weegschaaltje. "Het is vierhonderd."
"Dan schep je er wat uit," zei opa. Tuur schepte er wat uit. Er vloog een wolkje bloem op. Het landde op opa's wenkbrauwen. Nu had opa witte wenkbrauwen, net als de Kerstman.
Tuur lachte zo hard dat hij de lepel liet vallen. Toen was er nog meer bloem. Op de vloer, op de kat en op Tuurs sokken.
De boter
"Nu de boter," zei opa. "Zacht, staat er."
De boter kwam net uit de koelkast. Hij was hard als een baksteen.
"Hoe maak je boter zacht?" vroeg Tuur.
Opa dacht na. "Je kan er op gaan zitten," zei hij. "Dan wordt hij warm."
"Opa!"
"Grapje," zei opa. Hij legde de boter op de verwarming, in een schaaltje. Ze wachtten. Ze speelden ondertussen een spelletje kaart. Toen ze terugkwamen, was de boter niet zacht. Hij was gesmolten. Helemaal. Het was boter-soep.
"Hmm," zei opa. "Oma doet dat anders, denk ik."
Ze legden de boter-soep even in de koelkast. En ondertussen dronken ze warme chocolademelk.
Het deeg
Eindelijk was alles in de kom. Bloem, boter, suiker, ei, een snufje zout. Tuur kneedde met zijn handen. Het was plakkerig. Toen minder plakkerig. Toen werd het een mooie, gladde bal.
"Nu rollen," zei opa.
Ze rolden het deeg uit. Tuur stak er rondjes uit met een glas, en daarna met een vingerhoed een gaatje in het midden. Ringetjes! Kerstkransjes!
Opa bestreek ze met een beetje ei en strooide er suiker en amandelschilfers over. Toen gingen ze de oven in.
"Hoelang?" vroeg Tuur.
Opa keek op het kaartje. "Tot ze goudbruin zijn."
"Hoelang is dat?"
"Dat zie je wel," zei opa. "Daar hoef je geen klok voor te hebben."
Goudbruin
Tuur ging voor de oven zitten. Hij keek door het glas. De kransjes werden een beetje lichtgeel.
"Bijna," zei opa. "Nog even."
Ze gingen de kat de bloem uit zijn vacht helpen borstelen. Dat duurde langer dan gedacht, want de kat vond dat geen goed idee.
Toen roken ze iets.
"Opa," zei Tuur. "Ruikt dat goudbruin?"
Opa snoof. "Dat ruikt," zei hij, "meer donkerbruin."
Ze renden naar de keuken. Opa trok de ovenwanten aan en haalde de plaat eruit. De kransjes waren niet goudbruin. Ze waren bruin. Sommige waren zelfs een beetje zwart aan de rand.
Proeven
Tuur keek naar de kransjes. Opa keek naar de kransjes.
"Zullen we proeven?" vroeg opa.
Ze namen allebei een kransje. Ze bliezen erop. Ze beten.
Krak.
Het was knapperig. Heel knapperig. Het smaakte een beetje naar karamel en een beetje naar kampvuur.
"Eigenlijk," zei Tuur met zijn mond vol, "is het best lekker."
"Vind ik ook," zei opa. "Het is een nieuw recept. Kampvuurkransjes."
De tweede plaat
Er was nog deeg over. Genoeg voor een tweede plaat. Deze keer bleven ze er allebei voor zitten. Ze keken samen door het ovenraampje, zonder weg te gaan. Niet naar de kat. Niet naar de kaarten. Alleen naar de kransjes.
En toen ze precies goudbruin waren, riep Tuur: "Nu!"
Ze waren perfect.
Kerstavond
Op kerstavond kwam oma thuis. Ze was bruin van de zon en had een strooien hoed op, wat er een beetje gek uitzag in december.
Ze zag de kerstboom. Ze zag de kransjes aan hun rode lintjes. Goudbruine kransjes. En tussendoor, hier en daar, een paar heel donkere.
"Wie heeft die gebakken?" vroeg oma.
"Wij," zeiden Tuur en opa tegelijk.
Oma plukte een goudbruin kransje uit de boom. Ze proefde. "Heerlijk," zei ze. Toen plukte ze een donker kransje. Ze proefde weer.
"En wat is dit?"
"Kampvuurkransjes," zei Tuur. "Een nieuw recept. Van opa en mij."
Oma lachte zo hard dat haar strooien hoed van haar hoofd viel.
"Dan moeten jullie volgend jaar maar weer bakken," zei ze. "Ik wil dat recept wel eens leren."
Opa en Tuur keken elkaar aan. En ze gaven elkaar een high five, met nog een beetje bloem aan hun handen.
Om over te praten na het voorlezen
- Wat ging er allemaal mis in de keuken? En wat ging er goed?
- Waarom bleven Tuur en opa de tweede keer voor de oven zitten?
- Wat bak of maak jij graag samen met je opa, oma of iemand anders?
Dit vind je misschien ook leuk
