Home › Kerstverhalen om voor te lezen
📖 Het rendier met de hik: grappig kerstverhaal om voor te lezen
5 min lezen
In de stal van de Kerstman wonen de rendieren. Grote rendieren met grote geweien, en één klein rendiertje met een gewei zo klein als twee takjes. Dat kleine rendiertje heet Knoes.
Knoes is lief. Knoes is snel. En op een koude ochtend in december had Knoes de hik.
"Hik!"
Bij elke hik sprong Knoes omhoog. Niet een klein beetje. Héél hoog. Zo hoog dat zijn hoofd tegen het dak van de stal tikte.
"Hik!" Boink.
"Hik!" Boink.
"Au," zei Knoes. "Hik!" Boink.
Fien komt helpen
Elfje Fien kwam binnen met een emmer haver. Ze zag Knoes omhoog springen en weer neerkomen, omhoog en weer neerkomen, als een bal.
"Knoes! Wat doe jij nu?"
"Ik heb de hik," zei Knoes. "Hik!" Boink. "En ik krijg hem niet weg."
Fien zette de emmer neer. "Geen paniek," zei ze. "Ik ken wel tien manieren om de hik weg te krijgen. Mijn oma kende er zelfs twintig."
Manier nummer één: water drinken
"Drink een slokje water," zei Fien. "Langzaam. Heel langzaam."
Knoes boog zich over de waterbak. Hij nam een slokje. Nog een slokje. Nog een.
"En?" vroeg Fien.
Knoes wachtte. Fien wachtte. De andere rendieren wachtten ook. Het was heel stil in de stal.
"Hik!" Boink. Er spatte water over Fiens muts.
"Oké," zei Fien, en ze veegde haar gezicht af. "Manier nummer twee."
Manier nummer twee: je adem inhouden
"Adem heel diep in," zei Fien. "En dan hou je je adem in. Ik tel tot tien."
Knoes ademde diep in. Zijn wangen werden bol als twee appels.
"Een," telde Fien. "Twee. Drie. Vier..."
Knoes werd een beetje rood.
"Vijf. Zes..."
"Pfoeeeh!" Knoes blies alle lucht in één keer uit. Het hooi vloog door de stal. Een kip die toevallig op bezoek was, kakelde verontwaardigd en liep weg.
"Hik!" Boink.
Manier nummer drie: schrikken
"Mijn oma zegt dat je de hik kwijt raakt als je een beetje schrikt," zei Fien. "Doe je ogen dicht."
Knoes deed zijn ogen dicht. Fien sloop op haar tenen naar hem toe. Ze ging vlak voor zijn neus staan. Ze haalde diep adem.
"Boe!" riep ze.
Knoes deed één oog open. "Dat was een heel lieve boe, Fien."
"Ik weet het," zuchtte Fien. "Ik ben niet zo goed in eng doen."
"Hik!" Boink.
De Kerstman hoort het
Door al dat geboink werd de Kerstman nieuwsgierig. Hij stak zijn hoofd om de deur van de stal. Zijn muts zat scheef en hij had nog een beetje melk in zijn snor.
"Wat is hier aan de hand?" vroeg hij. "Het klinkt alsof er iemand met een bal tegen het dak gooit."
"Dat is Knoes," zei Fien. "Hij heeft de hik. We hebben water geprobeerd, adem inhouden en schrikken. Niets helpt."
De Kerstman kwam binnen. Hij keek naar Knoes. Knoes keek naar de Kerstman.
"Hik!" Boink.
"Hmm," zei de Kerstman. Hij streek over zijn baard. "Ik denk dat ik weet wat er moet gebeuren. Knoes, wat is het grappigste dat je ooit gezien hebt?"
Knoes dacht na. "Hik!" Boink. "Toen jij vorig jaar in de sneeuw uitgleed en met je hoofd in een sneeuwhoop terechtkwam. Alleen je laarzen staken er nog uit."
Lachen, lachen, lachen
De Kerstman begon te grinniken. "Dat was inderdaad heel grappig," zei hij. "Weet je wat ik toen zei?"
"Nee?"
De Kerstman ging op zijn hoofd in het hooi staan. Of toch bijna. Hij stak zijn hoofd in een berg hooi en liet zijn benen in de lucht wiebelen.
"Help," zei hij met een gedempte stem. "Help, ik ben een wortel geworden!"
Knoes begon te lachen. Eerst een beetje. Toen harder. Hij lachte zo hard dat hij op de grond rolde met zijn pootjes in de lucht. Fien lachte mee. De grote rendieren lachten mee, op hun eigen rendierenmanier: met veel gesnuif.
Toen ze eindelijk uitgelachen waren, was het stil in de stal.
Heel stil.
Fien keek naar Knoes. Knoes keek naar Fien.
Ze wachtten.
Geen hik.
"Hij is weg!" riep Knoes. "Mijn hik is weg!"
Een nieuw spelletje
De Kerstman trok zijn hoofd uit het hooi. Er zaten sprietjes in zijn baard, in zijn wenkbrauwen en zelfs in zijn oren.
"Zie je wel," zei hij tevreden. "Lachen helpt bijna altijd."
Knoes huppelde rond. Toen bleef hij plots staan.
"Kerstman?"
"Ja, Knoes?"
"Het was eigenlijk ook wel leuk, dat hoge springen. Zo hoog ben ik nog nooit gesprongen."
De Kerstman lachte. "Dan oefenen we morgen samen springen," zei hij. "Maar dan zonder hik. En buiten, waar geen dak is."
En zo gebeurde het. De volgende ochtend sprong Knoes zo hoog als hij kon, in de zachte sneeuw achter de stal. Fien telde hoe hoog. De Kerstman klapte.
En af en toe, als iemand in de stal toch de hik had, wist iedereen meteen wat er moest gebeuren. Dan ging de Kerstman met zijn hoofd in het hooi staan.
Om samen te doen
- Hoe krijg jij de hik weg? Probeer het eens samen.
- Doe eens na hoe Knoes springt. Hoe hoog kan jij?
- Wat is het grappigste dat jij ooit gezien hebt?