Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor het slapengaan: het noorderlicht
5 min lezen
Mo, het kleinste elfje van de werkplaats, woonde nog maar één jaar op de Noordpool. Hij had al veel gezien. De werkplaats. De rendieren. De sneeuw die nooit smolt. Maar één ding had hij nog nooit gezien.
"Het noorderlicht," zei hij op een avond tegen elfje Fien. "Iedereen praat erover. Maar elke keer als het er is, slaap ik al."
Fien glimlachte. "Dan moet je het eens aan de Kerstman vragen."
Een geheim plan
De Kerstman zat in zijn grote stoel bij de kachel. Hij had zijn pantoffels aan en zijn bril op het puntje van zijn neus. Op zijn schoot lag een boek. Hij keek op toen Mo voor hem kwam staan.
"Kerstman," zei Mo. "Mag ik vannacht opblijven? Om het noorderlicht te zien?"
De Kerstman keek naar het raam. Buiten was de lucht donker en helder. Er was geen wolkje te zien. De sterren twinkelden.
"Hmm," zei hij. "Ik denk dat het vannacht weleens een goede nacht kan zijn. Ga maar even slapen, Mo. Ik maak je wakker als het tijd is."
"Belooft u het?"
"Ik beloof het."
Wakker worden
Mo sliep. Hij droomde van kleuren.
Toen voelde hij een hand op zijn schouder. Heel zacht.
"Mo," fluisterde de Kerstman. "Het is tijd."
Mo deed zijn ogen open. Het was donker in de kamer. Naast zijn bed stonden de Kerstman en Fien, allebei in hun dikste jas. De Kerstman had een lantaarn in zijn hand. Fien had een mand.
"Trek je warme kleren aan," fluisterde ze. "Twee truien. En je muts. En je wanten."
Naar de heuvel
Buiten stond Sterre klaar, het rendier met de witte ster op haar voorhoofd. Ze trok een kleine slee. De Kerstman tilde Mo erin, en Fien kroop ernaast. Hij legde een dikke deken over hen heen.
Toen liep Sterre, rustig, door de sneeuw. Knars, knars. De lantaarn zwaaide heen en weer. Het was zo stil dat Mo zijn eigen adem kon horen.
Ze gingen omhoog, naar de heuvel achter het bos. Daar was niets. Geen huisjes, geen lichtjes, geen bomen. Alleen sneeuw, en de grote, donkere lucht.
De Kerstman blies de lantaarn uit.
"Waarom doet u dat?" fluisterde Mo.
"Het noorderlicht is verlegen," fluisterde de Kerstman terug. "Het komt het liefst als het helemaal donker is."
Wachten
Ze gingen op de deken liggen, alle drie op hun rug, naast elkaar. Sterre ging naast hen liggen en hield hen warm. Fien haalde een thermosfles uit de mand en schonk warme melk met honing in drie bekertjes.
Ze keken omhoog. Ze wachtten.
De sterren twinkelden. Er vloog een vallende ster voorbij, een streepje zilver.
"Doe een wens," fluisterde Fien.
Mo deed zijn ogen dicht en wenste. Wat hij wenste, vertelde hij aan niemand. Zo hoort het.
Ze wachtten nog wat langer. Mo's ogen werden een beetje zwaar.
Toen zei de Kerstman heel zacht: "Kijk, Mo. Daar."
Het licht
Eerst was het maar een vaag streepje. Groen. Als een sliertje rook boven de horizon.
Toen werd het streepje breder. Het werd een lint. Een lang, groen lint dat over de hele lucht golfde, van links naar rechts. Het bewoog. Langzaam, zacht, zoals een gordijn dat beweegt als het raam openstaat.
Mo hield zijn adem in.
Er kwam een tweede lint bij. En een derde. Ze dansten om elkaar heen. Aan de randen werden ze roze. En paars. En ergens, heel hoog, een beetje blauw.
"Oooh," zei Mo. Meer kon hij niet zeggen.
Fien zei niets. De Kerstman zei niets. Sterre tilde haar kop op en keek ook. Het licht weerspiegelde in haar grote, donkere ogen.
Wat is het?
"Kerstman," fluisterde Mo na een tijdje. "Wat is het eigenlijk, het noorderlicht?"
De Kerstman dacht even na.
"Geleerden hebben een lange uitleg," zei hij. "Over de zon, die heel ver weg heel kleine deeltjes de ruimte in blaast. Als die deeltjes bij de aarde aankomen, beginnen ze hoog in de lucht te gloeien. Daarom zien we het vooral hier, dicht bij de pool."
"Oh," zei Mo.
"Maar mijn oma," zei de Kerstman, "zei altijd iets anders. Zij zei dat de lucht ook weleens wil dansen. Overdag is ze te druk met wolken en vogels en de zon. Maar in de lange winternacht, als iedereen slaapt, trekt ze haar mooiste kleren aan. En dan danst ze. Alleen voor wie wakker blijft om te kijken."
Mo keek naar de groene en roze linten.
"Ik denk dat ze allebei gelijk hebben," zei hij.
De Kerstman lachte zacht. "Dat denk ik ook."
Terug naar huis
Ze bleven kijken tot het licht langzaam vervaagde. De linten werden dunner, en dunner, en toen waren ze weg. Alleen de sterren bleven over.
Mo gaapte. Een grote, lange gaap.
De Kerstman tilde hem op en legde hem in de slee, onder de deken. Sterre stond op en liep rustig terug naar huis. Knars, knars, deed de sneeuw.
Halverwege het bos sliep Mo al.
De Kerstman droeg hem naar binnen en legde hem in zijn bedje. Fien trok het dekentje tot onder zijn kin.
"Hij lacht in zijn slaap," fluisterde ze.
"Hij droomt van dansende kleuren," fluisterde de Kerstman.
En misschien, heel misschien, droomde de lucht wel van Mo.
Wist je dat?
Het noorderlicht zie je vooral in het hoge noorden: in het noorden van Noorwegen, Zweden, Finland, IJsland en Canada. Heel af en toe, als het noorderlicht heel sterk is, kun je het zelfs in België of Nederland zien. Dan moet je ver weg van straatlantaarns zijn, en naar het noorden kijken.
Dit vind je misschien ook leuk
