Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kort kerstverhaal: het kleinste elfje van de werkplaats
3 min lezen
In de werkplaats van de Kerstman werken veel elfjes. Grote elfjes en middelgrote elfjes. En één heel klein elfje. Dat is Mo.
Mo is zo klein als een theekopje. Zijn muts is zo groot als een vingerhoedje. En zijn schoentjes zijn zo klein als twee boontjes.
Mo vond het niet altijd fijn om zo klein te zijn.
Te hoog
"Mo, wil jij het rode lint pakken?" vroeg elfje Fien.
Mo keek omhoog. Het rode lint lag op de bovenste plank. Hij ging op zijn tenen staan. Hij strekte zijn armpjes. Hij sprong. Hop, hop, hop.
Hij kon er niet bij.
Fien pakte het lint zelf. "Geeft niets, Mo," zei ze vriendelijk.
Te zwaar
"Mo, wil jij deze doos naar de slee brengen?" vroeg elf Bram.
Mo duwde tegen de doos. Hij trok aan de doos. Hij ging erop zitten en wiebelde. De doos bewoog geen centimeter.
Bram droeg de doos zelf. "Geeft niets, Mo," zei hij vriendelijk.
Mo ging in de hoek zitten.
"Ik ben te klein," zuchtte hij. "Ik kan niets."
Rollen, rollen
Die middag was de Kerstman in de werkplaats. Hij had een klein zilveren belletje in zijn hand. Het mooiste belletje van allemaal. Het moest op de muts van een knuffelbeer.
Maar toen niesde de Kerstman. "Hatsjoe!"
Het belletje vloog uit zijn hand. Het viel op de grond. En het rolde. Tring, tring, tring. Het rolde over de vloer. En het rolde onder de grote, zware kast.
"O nee," zei de Kerstman.
Wie kan erbij?
Bram ging plat op de grond liggen. Hij stak zijn arm onder de kast. Zijn arm was te dik.
Fien probeerde het met een breinaald. Het belletje rolde nog verder weg.
De Kerstman probeerde de kast op te tillen. "Hmpf," zei hij. "Deze kast is zwaarder dan een ijsbeer."
Toen kwam er een klein stemmetje uit de hoek.
"Mag ik het eens proberen?"
Mo
Het was Mo. Hij liep naar de kast. Hij bukte zich een klein beetje. En hij wandelde er zo onder. Rechtop. Zonder zelfs zijn muts af te zetten.
Onder de kast was het donker en stoffig. Maar helemaal achteraan glinsterde iets.
Het zilveren belletje.
Mo pakte het met twee handen. En hij wandelde terug.
Tring, tring, deed het belletje, toen hij weer tevoorschijn kwam.
"Hoera!" riepen de elfjes. "Hoera voor Mo!"
Precies goed
De Kerstman ging op zijn hurken zitten, zodat zijn ogen net zo hoog waren als die van Mo.
"Dankjewel, Mo," zei hij. "Niemand anders kon dat."
Mo keek blij. Toen keek hij een beetje verlegen. "Maar ik kan niet bij de bovenste plank," zei hij.
"Dat hoeft ook niet," zei de Kerstman. "Daar is Fien voor. En Bram draagt de dozen. En jij, Mo, jij kan overal komen waar wij niet kunnen. Iedereen is goed in iets anders."
Vanaf die dag had de werkplaats een nieuwe taak. Telkens als er iets onder een kast rolde, of achter een plank viel, of in een klein hoekje verdween, dan riep iedereen:
"Mo! Kan jij even helpen?"
En dat kon Mo.
Om over te praten
- Wat kan jij heel goed, omdat je nog klein bent?
- Wat kunnen grote mensen beter? En wat kan jij beter?
Dit vind je misschien ook leuk
