Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal: een vogeltje in de baard van de Kerstman
5 min lezen
Elke middag, na het eten, doet de Kerstman een dutje. Niet lang. Een kwartiertje, zegt hij altijd. Al wordt het soms een uurtje.
Hij gaat dan in zijn grote stoel zitten, bij het raam in de woonkamer. Hij legt zijn voeten op het krukje. Hij vouwt zijn handen op zijn buik. Hij doet zijn ogen dicht. En hij snurkt. Zachtjes. Een beetje als een kat die spint.
Op die bepaalde middag stond het raam op een kier. Want de kachel brandde hard, en het was warm in de kamer.
Buiten waaide het. Er joegen sneeuwvlokken langs het raam. En tussen de sneeuwvlokken fladderde iets kleins. Iets bruins en wits. Een vogeltje, niet groter dan een walnoot.
Het was een sneeuwgors. Zijn veertjes waren nat. Zijn vleugeltjes waren moe. Hij zocht een plekje uit de wind.
Hij zag het raam op een kier. Hij zag de warme kamer. En hij zag iets wits en zachts en pluizigs.
De baard van de Kerstman.
Een warm nestje
Het vogeltje vloog naar binnen. Hij landde op de knie van de Kerstman. Hij hipte naar zijn buik. Hij keek omhoog naar de grote, witte baard.
Toen kroop hij erin.
Hij draaide een rondje. Hij draaide nog een rondje. Hij schudde zijn natte veertjes. En toen ging hij zitten, diep in de baard, met alleen zijn snaveltje erbuiten.
Warm. Zacht. Veilig.
Het vogeltje deed zijn oogjes dicht.
Wat kriebelt er?
Een kwartiertje later werd de Kerstman wakker. Hij rekte zich uit. Hij wilde opstaan.
Maar er kriebelde iets. Onder zijn kin.
Hij keek naar beneden. Dat was moeilijk, want het was zijn eigen baard. Hij zag alleen wit. En toen zag hij, tussen het wit, een klein bruin snaveltje. En een oogje dat even openging, en weer dicht.
De Kerstman bleef stokstijf zitten.
"Fien," fluisterde hij. "Fien, kom eens. Heel stil."
Elfje Fien kwam op haar tenen binnen. Ze keek. Haar ogen werden groot.
"Kerstman," fluisterde ze. "Er zit een vogeltje in je baard."
"Dat dacht ik al," fluisterde de Kerstman. "Wat moet ik nu doen?"
Fien keek naar het vogeltje. Het sliep. Het ademde heel snel en heel klein, zoals vogeltjes ademen.
"Niet bewegen," fluisterde ze. "Hij is moe. Hij moet rusten."
Niet bewegen
Niet bewegen. Dat klinkt makkelijk. Maar probeer het maar eens. Een uur lang.
Na tien minuten kriebelde de neus van de Kerstman. Hij trok een gek gezicht. Hij wiebelde met zijn snor. Hij hield zijn adem in. De kriebel ging weg.
Na twintig minuten kreeg de Kerstman dorst. Fien bracht een kop thee. Maar hij kon zijn hoofd niet bewegen om te drinken. Dus hield Fien de kop vast, en de Kerstman dronk door een rietje. Slurp. Heel zachtjes slurp.
Na dertig minuten sliep zijn linkervoet. Het prikte en tintelde, alsof er duizend mieren in zijn sok liepen.
"Mijn voet slaapt," fluisterde hij.
"Dan slapen jullie met drie," fluisterde Fien. "Je voet, het vogeltje en de kat."
Want ook Pluis, de witte kat, was op zijn schoot komen liggen. Ze keek heel nieuwsgierig naar de baard. Fien tilde haar voorzichtig op en bracht haar naar de keuken. "Sorry, Pluis. Vandaag niet."
Op hun tenen
Na veertig minuten kwamen de andere elfjes kijken. Ze hadden gehoord dat er iets bijzonders was. Ze kwamen allemaal op hun tenen binnen, één voor één. Lotte. Teun. Bram. Juul. En Mo, die op een stoel moest klimmen om iets te zien.
Ze keken naar de Kerstman, die heel stil zat. Naar zijn baard. Naar het kleine snaveltje.
"Oooh," fluisterden ze allemaal tegelijk.
"Sst," fluisterde de Kerstman.
Ze bleven staan en keken. Niemand zei iets. Zo stil was het nog nooit geweest in het huis van de Kerstman. Je hoorde alleen de kachel, die knetterde. En de wind buiten, die langzaam ging liggen.
Wakker
Na een uur werd het vogeltje wakker. Hij deed zijn oogjes open. Hij keek naar links. Hij keek naar rechts. Hij zag de neus van de Kerstman, vlak boven zich, groot en rood.
Hij hipte uit de baard. Hij ging op de knie van de Kerstman zitten. Hij schudde zijn veertjes. Die waren nu droog en pluizig.
En toen zong hij. Een klein, helder liedje. Tjiep, tjiep, tierelier.
Het was het mooiste dankjewel dat de Kerstman ooit had gekregen.
"Graag gedaan," zei de Kerstman zacht.
Het vogeltje fladderde op, maakte een rondje door de kamer, en vloog door het raam naar buiten. De sneeuw was gestopt. De lucht was helder.
Iedereen zwaaide.
De volgende dag
De Kerstman stond op. Hij rekte zich uit. Hij schudde zijn slapende voet wakker. Au, au, au. En toen lachte hij.
"Dat was het langste dutje van mijn leven," zei hij. "En ik heb geen seconde geslapen."
De volgende middag zat de Kerstman weer in zijn stoel. Het raam stond weer op een kier. En om precies twee uur hoorde hij buiten iets.
Tjiep, tjiep, tierelier.
Op de vensterbank zat het vogeltje. Het kwam niet naar binnen. Het zong alleen een liedje. En toen vloog het weer weg.
Het kwam elke middag terug, de hele winter lang.
Om over te praten
- Waarom kroop het vogeltje in de baard van de Kerstman?
- Hoe lang kan jij heel stil zitten? Probeer het eens samen.
- Hoe zei het vogeltje dankjewel?
Dit vind je misschien ook leuk
