Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kinderen: een pinguïn op de Noordpool
5 min lezen
Op een stille ochtend liep de Kerstman langs de rand van de zee. Dat doet hij graag, als hij even wil nadenken. Het ijs kraakte zacht. Een paar meeuwen dreven boven het water.
En toen zag hij iets wat hij in al zijn jaren op de Noordpool nog nooit had gezien.
Op een ijsschots, vlak bij de kant, stond een vogel. Een kleine, ronde vogel met een zwarte rug en een witte buik. Hij had korte vleugeltjes, oranje voetjes, en hij stond heel rechtop, als iemand in een nette jas.
De Kerstman zette zijn bril recht.
"Goedemorgen," zei hij. "Ben jij... een pinguïn?"
"Goedemorgen," zei de vogel. "Ja, meneer. Ik heet Pim. En bent u... de Kerstman?"
Van heel ver
"Dat ben ik," zei de Kerstman. "Maar Pim, pinguïns wonen helemaal niet op de Noordpool. Pinguïns wonen aan de andere kant van de wereld. Bij de Zuidpool. Hoe ben jij hier gekomen?"
Pim keek trots. "Ik ben meegelift," zei hij. "Op de rug van een walvis. Een heel vriendelijke walvis. Ze heet Oma Golf. Ze zwemt elk jaar van het zuiden naar het noorden. Ik heb het haar gevraagd, en ze zei ja."
"Helemaal van de Zuidpool?" De Kerstman floot zacht. "Dat is een lange reis. Waarom wilde je zo graag hierheen?"
Pim keek naar zijn oranje voetjes.
"Bij ons vertellen ze verhalen over u," zei hij. "Over de werkplaats. Over de rendieren die kunnen vliegen. Over de elfjes. Ik wilde het weleens met mijn eigen ogen zien. Maar..." Zijn stemmetje werd een beetje kleiner. "Oma Golf is alweer verder gezwommen. En nu weet ik niet goed hoe ik terug moet."
De Kerstman ging op zijn hurken zitten.
"Weet je wat," zei hij. "Eerst laat ik je alles zien. Want daarvoor ben je gekomen. En daarna zoeken we samen een manier om je naar huis te brengen. Afgesproken?"
Pim klapte met zijn vleugeltjes. "Afgesproken!"
De werkplaats
De Kerstman nam Pim mee naar de werkplaats. De pinguïn waggelde naast hem door de sneeuw. Waggel, waggel, waggel. De Kerstman paste zijn stappen aan, zodat ze samen even snel gingen.
In de werkplaats keken alle elfjes op.
"Een pinguïn!" riep elf Lotte. "Op de Noordpool!"
"Dat zei ik ook," lachte de Kerstman.
Elfje Fien toonde Pim alles. De schildertafel, waar Lotte houten dieren beschilderde. Ze maakte er speciaal een kleine pinguïn bij, met een oranje snaveltje. De inpaktafel, waar Teun het papier liet ritselen. De grote kast met lint in honderd kleuren.
"Het is nog mooier dan in de verhalen," fluisterde Pim.
De rendieren
Daarna gingen ze naar de stal. De rendieren keken nieuwsgierig naar de kleine vogel in zijn nette jas.
"Kunnen jullie echt vliegen?" vroeg Pim aan Knoes, het kleinste rendier.
"Echt," zei Knoes trots. "En jij?"
Pim keek naar zijn korte vleugeltjes. "Nee," zei hij. "Pinguïns kunnen niet vliegen. Maar wij kunnen wel zwemmen. Onder water gaan we zo snel dat het lijkt alsof we vliegen."
"Onder water vliegen," zei Knoes vol bewondering. "Dat kan ik dan weer niet."
Glijden
Die middag leerden de elfjes Pim sleeën. En Pim leerde de elfjes iets terug. Hij ging op zijn buik liggen, zette zich af met zijn voetjes, en gleed van de heuvel naar beneden. Zonder slee. Zo snel als een pijl.
"Zo doen wij dat thuis," riep hij.
Al snel gleden alle elfjes op hun buik van de heuvel. Ook de Kerstman probeerde het. Hij gleed niet zo snel als een pijl. Meer zo snel als een zak aardappelen. Maar hij lachte zo hard dat het niet uitmaakte.
Heimwee
's Avonds zaten ze bij de kachel. Pim was stil.
"Is er iets?" vroeg Fien.
"Het was de mooiste dag van mijn leven," zei Pim. "Maar ik denk aan mijn mama. En aan mijn broertje. Ze vragen zich vast af waar ik ben."
De Kerstman knikte. "Dat noem je heimwee," zei hij. "Dat is een heel normaal gevoel. Het betekent dat je thuis mensen hebt die je graag ziet."
Hij stond op en keek naar buiten, naar de sterren.
"Pim," zei hij. "Morgen maak ik een proefrit met mijn slee. De rendieren moeten oefenen voor kerstavond. Ze moeten een heel lange afstand kunnen vliegen. Wat denk je: is de Zuidpool ver genoeg?"
Pim keek op. Zijn ogen werden zo rond als twee knikkers.
Naar huis
De volgende ochtend zat Pim voor in de slee, naast de Kerstman, in een warm dekentje dat Fien voor hem had gebreid. Op zijn schoot lag het kleine houten pinguïntje van Lotte.
Ze vlogen over de zee. Over landen vol groene bossen en gele woestijnen. Over steden en bergen en nog meer zee. En toen, heel ver in het zuiden, werd alles weer wit.
Op het ijs stond een grote groep pinguïns. Ze keken omhoog, met hun snavels open, naar de slee die uit de lucht kwam.
"Mama!" riep Pim.
Een pinguïn rende naar voren. Waggel, waggel, waggel, zo snel ze kon. Pim sprong uit de slee, recht in haar vleugels.
De Kerstman bleef nog even. Hij gaf alle pinguïns een hand. Of eigenlijk een vleugel. Toen klom hij weer in de slee.
"Kerstman!" riep Pim nog. "Komt u nog eens terug?"
"Wie weet," zei de Kerstman met een knipoog. "De wereld is rond. Je komt elkaar altijd weer tegen."
En de slee vloog weg, terug naar het noorden. De rendieren waren moe, maar trots. Dit was de langste oefenvlucht die ze ooit hadden gemaakt.
Om over te praten
- Waarom kwam Pim naar de Noordpool?
- Wat is heimwee? Heb jij dat ook weleens gevoeld?
- Weet je waar pinguïns echt wonen? Zoek het samen eens op op een wereldbol of kaart.
Dit vind je misschien ook leuk
