Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over vriendelijkheid: een kaart voor de buurvrouw
6 min lezen
Naast Kiran woonde mevrouw De Smet.
Ze was heel oud. Ouder dan oma, en oma was al tweeënzeventig. Ze had wit haar dat ze in een knotje droeg en een grijze kat die Pluis heette. Elke ochtend om tien uur ging ze met haar boodschappentas op wieltjes naar de bakker, en elke ochtend om half elf kwam ze terug, met één brood en één klein taartje.
Eén brood. Eén taartje.
"Waarom koopt ze maar één taartje?" vroeg Kiran aan zijn mama.
"Omdat ze alleen woont," zei mama. "Haar man is een paar jaar geleden gestorven. En haar kinderen wonen ver weg. Eén in Spanje en één in Canada."
Kiran keek door het raam naar het huis van mevrouw De Smet. Er brandde geen kerstverlichting. Er stond geen boom achter het raam. Alleen Pluis zat op de vensterbank, en keek naar buiten.
Een idee
Op school maakten ze kerstkaarten. Juf Annelies had karton meegebracht in alle kleuren, en glitterlijm, en kleine stukjes stof.
"Maak een kaart voor iemand die je graag ziet," zei juf Annelies.
De meeste kinderen maakten een kaart voor hun mama of papa. Of voor oma. Of voor hun hond.
Kiran dacht aan mevrouw De Smet. Aan haar ene brood en haar ene taartje. Aan Pluis op de vensterbank.
Hij pakte een blauw stuk karton. Hij knipte een sneeuwpop uit wit papier en plakte die erop. Hij gaf de sneeuwpop een sjaal van een stukje rode stof. Hij strooide glitterlijm over de sneeuw, zodat het leek alsof alles schitterde. En naast de sneeuwpop tekende hij een kleine, grijze kat.
Binnenin schreef hij, met hulp van de juf:
Vrolijk kerstfeest, mevrouw De Smet en Pluis. Van Kiran, van hiernaast.
Aanbellen
Na school stond Kiran voor de deur van mevrouw De Smet. Hij hield de kaart achter zijn rug. Mama stond op de stoep te wachten, een eindje verderop.
Hij belde aan. Ding dong.
Er gebeurde niets.
Hij belde nog een keer. Ding dong.
Toen hoorde hij voetstappen. Langzame voetstappen. En een klikje van het slot.
De deur ging een kiertje open. Mevrouw De Smet keek naar buiten. Ze keek eerst recht voor zich uit, toen naar beneden, waar Kiran stond.
"Ja?" vroeg ze.
Kiran stak de kaart naar voren. "Dit is voor u," zei hij. "Een kerstkaart. Ik heb hem zelf gemaakt. Er staat ook een kat op. Dat is Pluis."
De kaart
Mevrouw De Smet nam de kaart aan. Ze haalde een bril uit haar schortzak en zette hem op. Ze bekeek de kaart heel lang. De sneeuwpop. De rode sjaal. De glitters. De grijze kat.
Toen deed ze hem open en las wat erin stond.
Ze zei een tijdje niets. Kiran werd een beetje zenuwachtig. Misschien vond ze het niet mooi. Misschien hield ze niet van glitters.
Maar toen zag hij dat haar ogen nat waren. En dat ze glimlachte.
"Dat is de eerste kaart die ik dit jaar krijg," zei ze zacht. "En de mooiste."
Ze keek op naar de stoep, waar mama stond. Mama zwaaide.
"Willen jullie misschien even binnenkomen?" vroeg mevrouw De Smet. "Ik heb thee. En ik denk dat Pluis jullie wel wil ontmoeten."
Binnen
Het huis van mevrouw De Smet was warm en rook naar boeken en lavendel. Op de kast stonden foto's. Een foto van een trouwerij, heel lang geleden, in zwart-wit. Een foto van twee kinderen op een strand. Een foto van een baby met een grote strik.
"Mijn kleindochter," zei mevrouw De Smet. "In Canada. Ze is nu al zes."
Pluis kwam uit de keuken gewandeld. Ze snuffelde aan Kirans sok. Toen sprong ze op zijn schoot en ging liggen, alsof ze dat al jaren deed.
"Ze vindt je lief," zei mevrouw De Smet verbaasd. "Dat doet ze anders nooit."
Ze dronken thee. Kiran kreeg chocolademelk. Mevrouw De Smet vertelde over vroeger, toen ze zelf klein was en er met kerstmis echte kaarsjes in de boom hingen. Kiran vertelde over school, en over zijn zusje, en over de sneeuwpop die ze vorig jaar hadden gemaakt.
Het werd donker buiten. Ze merkten het bijna niet.
Een vraag
Toen ze weer thuis waren, zat Kiran lang na te denken.
"Mama," zei hij. "Is mevrouw De Smet met kerstavond ook alleen?"
"Ik denk het wel," zei mama.
"Mag ze bij ons komen eten?"
Mama keek naar papa. Papa keek naar mama. En toen zeiden ze allebei, op hetzelfde moment: "Dat is een heel goed idee."
Kerstavond
Op kerstavond belde Kiran opnieuw aan. Deze keer ging de deur meteen open. Mevrouw De Smet stond klaar in een donkerrode jurk met een broche in de vorm van een ster. Ze had een schaal kerstkransjes bij zich, zelfgebakken, en een mandje met daarin... Pluis.
"Ze wilde niet alleen thuisblijven," zei mevrouw De Smet een beetje verlegen. "Is dat goed?"
"Natuurlijk," zei Kiran.
Het was een fijne avond. Mevrouw De Smet zat naast Kiran aan tafel. Ze leerde hem een kaartspelletje van vroeger. Ze vertelde een mop die zo oud was dat papa hem nog nooit gehoord had, en hij lachte er zo hard om dat hij thee over zijn hemd morste. Pluis lag de hele avond onder de kerstboom, tussen de pakjes, en spon.
Om tien uur bracht Kiran mevrouw De Smet, samen met papa, terug naar huis. Het waren maar tien stappen. Maar ze deden er heel lang over, want ze bleven onderweg naar de sterren kijken.
Het raam
De volgende ochtend, toen Kiran naar buiten keek, zag hij iets bij het huis van mevrouw De Smet.
Achter het raam, waar eerst alleen Pluis zat, stond nu iets anders. Een blauwe kaart met een sneeuwpop, een rode sjaal en een kleine, grijze kat. En eromheen een slinger met lichtjes.
En op de vensterbank, naast de kaart, zat Pluis. Ze keek naar buiten. Recht naar het raam van Kiran.
Kiran zwaaide.
En achter Pluis, in de kamer, zwaaide mevrouw De Smet terug.
Om over te praten na het voorlezen
- Waarom maakte Kiran een kaart voor mevrouw De Smet?
- Hoe voelde mevrouw De Smet zich toen ze de kaart kreeg?
- Ken jij iemand die met kerstmis een kaartje of een bezoekje fijn zou vinden?
Dit vind je misschien ook leuk
