Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kinderen: de zeehond die graag zong
5 min lezen
Aan de rand van het ijs, niet ver van het huisje van de Kerstman, woonde een zeehond. Ze heette Mies. Ze had een gevlekte vacht, grote zwarte ogen en lange snorharen.
En Mies zong.
Ze zong 's ochtends, als ze uit het water kwam. Ze zong 's middags, als ze in de zon lag. Ze zong 's avonds, als de sterren verschenen. Ze zong over de vissen, over de golven, over de sneeuw.
Sneeuw op het ijs, sneeuw op het dak, sneeuw op mijn snuit, zo zacht, zo zacht.
Mies zong graag. En Mies zong luid. Héél luid.
Te luid
"Mies," zei de walrus, die op dezelfde ijsschots woonde. "Kan het een beetje zachter? Ik probeer te slapen."
"Mies," zeiden de meeuwen. "Kan het een beetje zachter? We horen onze eigen gedachten niet meer."
"Mies," zei de oude poolvos, die verderop in een hol woonde. "Kan het een beetje zachter? De sneeuw valt van de bomen."
Mies probeerde zachter te zingen. Maar als ze zong, werd haar lied vanzelf groter. Het groeide uit haar buik naar haar keel, en dan kwam het eruit. Groot en luid.
Na een week zong Mies niet meer.
Ze lag op het ijs. Ze keek naar het water. En ze zei niets.
De Kerstman merkt het
De Kerstman maakte elke ochtend een wandeling langs de zee. En elke ochtend hoorde hij Mies zingen. Hij vond het altijd fijn. Het hoorde bij de ochtend, net als zijn kop thee en zijn pantoffels.
Maar nu was het al dagen stil.
De Kerstman liep naar de rand van het ijs. Daar lag Mies. Haar snorharen hingen een beetje.
"Goedemorgen, Mies," zei de Kerstman. "Ik hoor je niet meer zingen. Ben je ziek?"
"Nee," zei Mies zacht. "Ik zing te luid. Iedereen wordt er moe van. Dus zing ik niet meer."
De Kerstman ging op een ijsblok zitten. "Maar zing je graag?"
"Meer dan wat ook," zei Mies. "Zingen is wat ik ben."
De Kerstman streek over zijn baard. Hij dacht aan de walrus die wilde slapen. Aan de meeuwen. Aan de poolvos.
En toen dacht hij aan iets anders.
De stille werkplaats
"Mies," zei hij. "Kan jij een stukje over het ijs schuiven? Tot aan mijn werkplaats?"
Mies keek verbaasd. "Waarom?"
"Kom maar kijken," zei de Kerstman.
Mies schoof over het ijs, en toen over de sneeuw. Het ging niet snel, maar het ging. De Kerstman liep naast haar. Bij de werkplaats deed hij de grote dubbele deur open.
Binnen werkten de elfjes. Maar het was stil. Heel stil. Elf Lotte schilderde, met haar tong tussen haar lippen. Elf Teun pakte in. Elf Bram schaafde aan een stuk hout. Niemand zei iets. Af en toe gaapte er iemand.
"Het is december," fluisterde de Kerstman tegen Mies. "Ze werken al weken heel hard. Ze zijn moe. En het is hier zo stil dat iedereen bijna in slaap valt."
Hij keek Mies aan.
"Wil jij iets voor ons zingen?"
Mies zingt
Mies keek naar de elfjes. Ze keek naar de grote, hoge werkplaats, met zijn dikke houten balken. Hier kon niets van een boom vallen. Hier sliep niemand.
Ze haalde diep adem. Het lied groeide in haar buik. Het groeide naar haar keel. En toen kwam het eruit, groot en luid:
Sneeuw op het ijs, sneeuw op het dak, sneeuw op mijn snuit, zo zacht, zo zacht.
De elfjes keken op. Lotte liet bijna haar kwastje vallen. Teun stopte met inpakken.
Mies zong verder. Over de vissen. Over de golven. Over de sterren boven de zee.
En toen gebeurde er iets. Bram begon met zijn hamertje op de maat te tikken. Tik, tik, tik. Lotte begon te neuriën. Teun liet de plakband op de maat krrrt-en. En Fien, die net binnenkwam met een mand lint, zong luidkeels mee:
Sneeuw op het ijs, sneeuw op het dak!
Binnen de kortste keren zong de hele werkplaats.
Een nieuwe vaste plek
Die dag werd er in de werkplaats harder gewerkt dan ooit. En er werd gelachen. En gezongen.
"Mies," zei Lotte aan het einde van de middag. "Kom je morgen terug?"
"En overmorgen?" vroeg Teun.
Mies keek naar de Kerstman. Haar snorharen stonden weer recht.
"Mag dat?"
"Er is hier altijd plaats voor jou," zei de Kerstman. "Hoe luider, hoe liever."
Een zacht liedje
Vanaf die dag zong Mies elke dag in de werkplaats. Groot en luid, zoals alleen zij dat kon.
Maar 's avonds, als ze terugschoof naar haar ijsschots, deed ze nog iets anders. Ze ging naast de walrus liggen. En ze zong een klein liedje. Een heel zacht liedje, zo zacht als ze kon. Een slaapliedje.
Sneeuw op het ijs, sneeuw op het dak, slaap maar, walrus, zo zacht, zo zacht.
De walrus deed zijn ogen dicht. Hij glimlachte onder zijn snor.
"Dat," mompelde hij, "is het mooiste liedje dat ik ooit gehoord heb."
En hij sliep beter dan in jaren.
Om over te praten
- Waarom stopte Mies met zingen?
- Hoe vond de Kerstman een oplossing waar iedereen blij mee was?
- Wanneer zing jij luid? En wanneer zing jij zacht?
- Zing het liedje van Mies eens samen: eerst luid, dan heel zacht.
Dit vind je misschien ook leuk
