Home › Kerstverhalen om voor te lezen
📖 Kerstverhaal voor kinderen: de verloren want van de Kerstman
5 min lezen
Hoog in het noorden, waar de sneeuw zo zacht is als een kussen, woont de Kerstman. Hij heeft een rode jas, een witte baard en twee dikke, rode wanten. Eén voor zijn linkerhand en één voor zijn rechterhand. Dat is handig, want het is daar altijd koud.
Op een ochtend stapte de Kerstman zijn huisje uit. Hij rekte zich uit, hij geeuwde heel hard, en toen voelde hij het.
Brrr.
Zijn linkerhand was koud. IJskoud.
"Fien!" riep de Kerstman. "Fien, kom eens kijken!"
Elfje Fien kwam aangerend. Ze had een groene muts op met een belletje aan de punt. Tinkel, tinkel, deed het belletje bij elke stap.
"Wat is er, Kerstman?"
De Kerstman stak zijn twee handen in de lucht. Aan de rechterhand zat een dikke rode want. De linkerhand was bloot en een beetje paars van de kou.
"Mijn want is weg," zei hij. "Mijn lievelingswant. Gisteren had ik er nog twee."
Waar kan die want zijn?
Fien zette haar handen in haar zij. "Goed," zei ze. "Een want loopt niet zomaar weg. We gaan zoeken. Waar ben je gisteren allemaal geweest?"
De Kerstman dacht na. Hij krabde in zijn baard. Er viel een kruimel uit.
"Ik ben in de keuken geweest," zei hij. "Om een koekje te proeven."
"Eén koekje?" vroeg Fien.
"Misschien twee," zei de Kerstman. "Of drie. Ze waren heel klein."
Ze gingen naar de keuken. Fien keek in de koekjestrommel. Geen want. Wel nog vier koekjes. De Kerstman keek ook in de koekjestrommel, heel lang. Fien deed het deksel dicht.
"Waar nog?"
"In de stal," zei de Kerstman. "Ik heb de rendieren goedemorgen gezegd."
In de stal
In de stal was het warm en het rook naar hooi. De rendieren keken op toen de Kerstman binnenkwam. Ze snoven en ze schudden met hun gewei.
Fien zocht in het hooi. Ze zocht onder de voederbak. Ze zocht zelfs in de emmer met water, maar daar zat alleen water in.
Het kleinste rendier kauwde op iets roods.
"Aha!" riep Fien.
Maar het was geen want. Het was een appel.
"Sorry," zei de Kerstman tegen het rendier. "Eet maar lekker verder."
Een rare oplossing
Ze zochten in de werkplaats, tussen de lintjes en de dozen. Ze zochten onder de grote stoel bij het haardvuur. Ze zochten zelfs in de brievenbus. Niets.
De linkerhand van de Kerstman werd steeds kouder.
"Ik weet wat," zei hij. Hij liep naar de kast en haalde er een dikke wollen sok uit. Een groene, met gele stippen. Hij trok de sok over zijn hand.
Fien begon te giechelen. "Kerstman, je hebt een sok aan je hand!"
"Een handsok," zei de Kerstman deftig. "Dat is heel modern."
Hij zwaaide met zijn handsok. Het leek net een handpop. Fien lachte zo hard dat haar belletje er helemaal van rinkelde.
Sporen in de sneeuw
Toen ze weer naar buiten gingen, zag Fien iets in de sneeuw. Kleine sporen. Piepkleine voetjes, zo groot als een erwt, en een dun streepje ertussen. Het streepje van een staartje.
"Kijk," fluisterde ze. "Wie heeft hier gelopen?"
Ze volgden de sporen. Langs het hek. Langs de sneeuwpop met de wortelneus. Tot aan de grote den achter het huisje. Daar, tussen de wortels van de boom, lag iets roods.
De want!
De Kerstman bukte zich. Hij wilde de want al pakken, maar Fien legde haar hand op zijn arm.
"Wacht," fluisterde ze. "Hij beweegt."
Ze keken samen heel stil. De want bewoog een klein beetje op en neer. Op en neer. Alsof hij ademde.
Toen kwam er een neusje uit de want. Een roze neusje met snorharen. En nog een. En nog een.
In de want lag een muizenfamilie. Een mama muis en drie kleine muisjes, opgerold tot een bolletje. Ze sliepen. Ze hadden het lekker warm.
Wat doe je dan?
De Kerstman keek naar de muisjes. Hij keek naar zijn handsok. Hij keek weer naar de muisjes.
"Fien," zei hij zacht. "Ik denk dat mijn want een nieuw baantje heeft."
"Welk baantje?"
"Hij is nu een slaapzak," zei de Kerstman. "Een slaapzak voor muizen. Dat is een heel belangrijk baantje, hoor. Veel belangrijker dan mijn linkerhand warm houden."
Fien glimlachte. "Maar dan heb je het koud."
De Kerstman haalde zijn schouders op. "Ik heb een handsok," zei hij. "En weet je, Fien? Een koude hand is niet zo erg als je hart warm is."
Heel voorzichtig, zonder één muisje wakker te maken, legden ze een paar dennentakjes over de want. Als een dakje. Zo kon er geen sneeuw op vallen.
Een warm einde
Die avond zat de Kerstman bij het haardvuur. Fien zat naast hem met twee breinaalden en een bol rode wol.
"Wat maak je?" vroeg de Kerstman.
"Een nieuwe want," zei Fien. "Voor jou. Maar het duurt wel even, want ik kan nog maar een beetje breien."
"Dan draag ik zolang mijn handsok," zei de Kerstman. Hij zwaaide er weer mee. "Goedenavond, Fien," zei de handsok met een zwaar stemmetje.
"Goedenavond, handsok," zei Fien, en ze lachte.
En onder de grote den, in een rode want, sliep een muizenfamilie die van niets wist. Warm, rond en tevreden.
Welterusten.
Om over te praten na het voorlezen
- Waar zou jij zoeken als je iets kwijt bent?
- Waarom liet de Kerstman zijn want bij de muisjes?
- Wat zou jij over je hand trekken als je geen want had?