Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal over sneeuw: de sneeuwpop van de hele straat
6 min lezen
In de Lindestraat woonden veel mensen. Ze zeiden elkaar goedemorgen als ze naar het werk gingen. Ze zwaaiden als ze elkaars auto zagen. Maar echt kennen deden ze elkaar niet.
Fatima woonde op nummer 7. Ze was zeven, en ze vond dat heel passend.
Op een ochtend, vlak voor kerstmis, deed ze de voordeur open en bleef ze stokstijf staan.
De hele Lindestraat was wit.
Sneeuw
Het had de hele nacht gesneeuwd. De stoep was wit. De auto's waren witte bergjes. De vuilnisbakken hadden witte hoeden. En het sneeuwde nog altijd, met grote, trage vlokken die op Fatima's wimpers bleven liggen.
"Mama!" riep ze. "Mag ik een sneeuwpop maken?"
"Eerst je jas aan," riep mama terug. "En je wanten. En je sjaal."
Twee minuten later stond Fatima in de voortuin. Ze maakte een sneeuwbal. Ze rolde hem. Hij werd groter. Ze rolde verder. Hij werd nog groter.
Ze rolde hem van de voortuin de stoep op. En de stoep af. En toen was hij zo groot dat ze hem niet meer kon duwen.
Nummer 9
"Hulp nodig?"
Daar stond Lucas van nummer 9. Hij was al tien en sprak bijna nooit tegen Fatima, omdat hij vond dat hij daar te groot voor was. Maar nu stond hij naast haar sneeuwbal met een grote grijns.
"Ja," zei Fatima.
Samen duwden ze. De bal rolde. Hij werd zo groot als een zitzak.
"Dat is de onderkant," zei Lucas. "Nu de buik."
Nummer 4
Ze begonnen aan een nieuwe bal. Die werd ook groot. Zo groot dat ze hem met twee niet meer op de onderkant konden tillen.
Aan de overkant ging een deur open. Daar woonde een meneer die altijd een das droeg en altijd heel vlug naar zijn auto liep. Fatima wist niet eens hoe hij heette.
Vandaag had hij geen das aan. Hij had een gestreepte muts op en een sneeuwschop in zijn hand.
"Dat ziet er zwaar uit," zei hij.
"Het is de buik," zei Fatima.
De meneer zette zijn schop tegen de muur. "Op drie," zei hij. "Een, twee, drie!"
Ze tilden met zijn drieën. De buik zat op de onderkant.
"Ik ben Ruben," zei de meneer. "Van nummer 4."
Nummer 12 en nummer 15
Nu kwamen er meer mensen naar buiten. Mevrouw Vos van nummer 12 kwam kijken in haar pantoffels, ging weer naar binnen, en kwam terug in haar laarzen. De tweeling van nummer 15, Noah en Nina, kwam aangerend met een slee.
"Wat maken jullie?"
"Een sneeuwpop," zei Lucas.
"De grootste van de straat," zei Fatima.
"De grootste van de stad," zei Ruben.
Noah en Nina rolden het hoofd. Het werd rond en mooi. Ruben tilde het op zijn schouders en Lucas en Fatima duwden van onderen, en met een plof zat het hoofd erop.
De sneeuwpop was nu groter dan Ruben. Groter dan iedereen.
Wat heeft een sneeuwpop nodig?
"Hij heeft ogen nodig," zei Nina.
Mevrouw Vos ging naar binnen en kwam terug met twee grote, zwarte knopen van een oude jas.
"Een neus," zei Noah.
Fatima rende naar binnen. Ze kwam terug met de dikste wortel uit de groentelade. Mama kwam achter haar aan, met een kop warme thee in elke hand. "Voor de bouwers," zei ze.
"Een mond," zei Lucas. Hij legde een rij kleine steentjes uit de voortuin in een lach.
"Een sjaal," zei Ruben. Hij ging naar binnen en kwam terug met een lange, rode sjaal. "Ik draag hem toch nooit," zei hij.
"En een hoed," zei Fatima.
Iedereen keek naar elkaar. Niemand had een hoed.
De hoed
Toen ging de deur van nummer 1 open. Daar woonde meneer Jacobs. Hij was negentig jaar en kwam bijna nooit buiten. De kinderen van de straat waren een beetje bang voor hem, omdat hij altijd zo ernstig keek.
Hij kwam heel langzaam de stoep af, met een stok in de ene hand. In de andere hand had hij een hoed. Een hoge, zwarte, ouderwetse hoed.
"Die heb ik gedragen op mijn trouwfeest," zei hij. "In 1958. Hij ligt al bijna zeventig jaar in de kast."
Hij gaf de hoed aan Fatima. "Zet hem maar op."
Fatima kon er niet bij. Ruben tilde haar op. En ze zette de hoed op het hoofd van de sneeuwpop. Een beetje schuin. Zo zag hij er heel deftig uit.
Iedereen klapte. Meneer Jacobs ook. En toen lachte hij. Fatima had hem nog nooit zien lachen.
Een naam
"Hoe heet hij?" vroeg Nina.
Iedereen dacht na.
"Meneer Linde," zei Fatima. "Naar de straat. Want hij is van iedereen."
Dat vond iedereen een goede naam.
Kerstavond
Meneer Linde bleef staan tot na kerstmis. Elke dag kwam er iemand iets brengen. Nina hing een kerstbal aan zijn sjaal. Mevrouw Vos gaf hem een takje hulst achter zijn oor. Iemand, niemand wist wie, legde op kerstavond een klein lichtje aan zijn voeten, zodat hij niet in het donker hoefde te staan.
En op kerstavond, toen Fatima in bed lag, keek ze nog één keer door het raam. Het was stil op straat. Het sneeuwde weer een beetje. Meneer Linde stond onder de lantaarn, met zijn hoge hoed en zijn rode sjaal.
Ze dacht dat ze, heel even, een belletje hoorde in de verte. En dat de hoed van meneer Linde een heel klein beetje bewoog, alsof hij groette.
Daarna
Na een week begon het te dooien. Meneer Linde werd kleiner. Zijn hoofd zakte een beetje. Op een dag lag de wortel op de grond.
Fatima bracht de hoed terug naar meneer Jacobs. Ze belde aan. Hij deed open.
"Dank u wel voor de hoed," zei ze.
"Hou hem maar," zei meneer Jacobs. "Voor de volgende sneeuwpop. En kom dan maar eens aanbellen, dan help ik weer mee."
En dat deden ze. Want in de Lindestraat zeiden de mensen elkaar nu niet meer alleen goedemorgen. Ze wisten nu ook hoe iedereen heette.
Om over te praten na het voorlezen
- Welke buur bracht wat mee voor de sneeuwpop?
- Waarom lachte meneer Jacobs op het einde?
- Ken jij de namen van je buren? Wie zou jij uitnodigen om mee te helpen?
Dit vind je misschien ook leuk
