Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Grappig kerstverhaal: de scheefste kerstboom van allemaal
5 min lezen
Elk jaar, op de tweede zaterdag van december, gaat de familie Peeters een kerstboom kiezen. Dat is een traditie. En een traditie is iets wat je elk jaar opnieuw doet, ook als het regent.
Het regende.
"Laarzen aan," zei papa. "Iedereen in de auto."
Mila trok haar gele laarzen aan. Haar grote broer Daan trok zijn groene laarzen aan. En de kleine Lou, die nog maar drie was, trok één laars aan en wilde de andere in zijn hand houden.
"Zo kan je toch niet stappen," zei mama.
"Jawel," zei Lou. Hij stapte. Hij kon het niet. Hij trok de andere laars toch maar aan.
Op de kwekerij
De kwekerij lag aan de rand van het dorp. Er stonden honderden kerstbomen in lange rijen. Grote bomen, kleine bomen, dikke bomen, dunne bomen. Het rook naar hars en natte aarde.
"Iedereen mag zoeken," zei mama. "En dan kiezen we samen."
Daan liep meteen naar de allergrootste boom. Hij was zo hoog dat Daan zijn hoofd in zijn nek moest leggen om de top te zien.
"Deze," zei Daan.
"Die past niet in ons huis," zei papa. "Die past zelfs niet in de kerk."
Mila vond een boom met zachte, blauwgroene naalden. "Deze is mooi," zei ze. "En hij prikt niet."
"Mooi," zei mama. "Hou hem in gedachten."
En Lou? Lou was verdwenen.
Waar is Lou?
"Lou?" riep papa.
"Lou!" riep mama.
"Hier!" riep een klein stemmetje. Helemaal achteraan, waar de rijen ophielden.
Ze liepen ernaartoe. Daar stond Lou, met zijn armen om een boom. Een heel bijzondere boom.
Hij was niet groot en niet klein. Hij was een beetje dik onderaan, dan heel dun in het midden, en bovenaan boog hij af naar links. Alsof hij een buiging maakte. Of alsof hij naar iets keek wat op de grond lag.
Aan één kant had hij bijna geen takken. Aan de andere kant juist heel veel.
"Deze," zei Lou.
De meneer van de kwekerij
De meneer van de kwekerij kwam erbij staan. Hij had een rode muts op en een snor die nat was van de regen.
"Ah," zei hij. "Die staat hier al drie jaar. Niemand wil hem. Hij is te scheef."
"Hij is niet scheef," zei Lou. "Hij luistert."
Iedereen keek naar Lou.
"Kijk," zei Lou. Hij wees naar de top die naar beneden boog. "Hij buigt zich naar de kinderen. Zodat hij kan horen wat ze zeggen."
Het was even stil. Alleen de regen tikte op de jassen.
"Daar had ik nog nooit aan gedacht," zei de meneer van de kwekerij.
Stemmen
Papa krabde op zijn hoofd. Mama keek naar de blauwgroene boom van Mila. Daan keek naar de reuzenboom die niet in de kerk paste.
"We stemmen," zei mama. "Wie wil de zachte boom van Mila?"
Mila stak haar hand op. Mama ook.
"Wie wil de scheve boom van Lou?"
Lou stak zijn hand op. Hij stak zelfs allebei zijn handen op.
Daan dacht na. Hij keek naar de boom. Hij keek naar Lou, die zo hard zijn armen in de lucht hield dat hij bijna omviel.
"Ach," zei Daan. "Hij is wel grappig." En hij stak zijn hand ook op.
Twee tegen twee. Iedereen keek naar papa.
Papa zuchtte. "Hij past in elk geval in ons huis," zei hij. En hij stak zijn hand op voor de scheve boom.
Mila keek nog één keer naar haar blauwgroene boom. "Volgend jaar kies ik," zei ze.
"Afgesproken," zei mama.
Thuis
Thuis was het nog een hele klus. De boom wilde niet recht in de voet. Papa draaide hem naar links. Hij viel naar rechts. Papa draaide hem naar rechts. Hij viel naar links.
"Hij wil buigen," zei Lou. "Dat is zijn ding."
Uiteindelijk zetten ze hem in de hoek, met de kale kant tegen de muur. Daar viel het niet op.
Toen gingen ze versieren. De lichtjes. De ballen. De slinger. Op de kant met veel takken hingen ze heel veel ballen. Op de top, die naar beneden boog, hingen ze de piek. Die hing nu een beetje schuin, alsof hij knipoogde.
Kijken
Toen alles klaar was, deden ze de grote lamp uit. Alleen de lichtjes van de boom brandden nog.
Het hele gezin ging op de bank zitten. Ze keken.
"Hij is mooi," zei Mila zacht. En dat meende ze echt.
"Hij is grappig," zei Daan.
"Hij is scheef," zei papa.
"Hij luistert," zei Lou. Hij liep naar de boom en ging er vlak onder staan, onder de top die naar beneden boog.
"Wat zeg je tegen hem?" vroeg mama.
"Dat is een geheimpje," zei Lou. "Tussen mij en de boom."
Elke avond
En zo ging het de hele kerstvakantie. Elke avond voor het slapengaan stond Lou even onder de scheve top. Hij fluisterde iets. En dan ging hij naar bed.
Op de laatste avond, toen de boom weer weg moest, vroeg Mila het nog eens.
"Lou, wat zei je nu elke avond tegen die boom?"
Lou haalde zijn schouders op. "Gewoon," zei hij. "Welterusten. En dat hij niet hoeft te treuren omdat hij scheef is. Want wij vinden hem toch de mooiste."
Mila keek naar de boom. De boom keek, met zijn gebogen top, terug.
En volgend jaar, toen Mila mocht kiezen, wandelde ze rechtstreeks naar de achterste rij van de kwekerij. Om te zien of daar weer een boom stond die niemand wilde.
Om over te praten na het voorlezen
- Waarom koos Lou juist de boom die niemand wilde?
- Hoe zou jij stemmen: de zachte boom, de reuzenboom of de scheve boom?
- Hoe kiezen jullie thuis een kerstboom?
Dit vind je misschien ook leuk
