Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Grappig kerstverhaal om voor te lezen: de kersttrui van opa Wim
6 min lezen
Opa Wim had een kersttrui.
Het was niet zomaar een kersttrui. Het was de lelijkste, raarste, vrolijkste kersttrui die er bestond. Hij was groen en rood gestreept. Op de buik stond een sneeuwpop met een scheve neus. Op de rug stond een kerstboom. Op de mouwen stonden sterren. En in de neus van de sneeuwpop zat een lampje dat knipperde.
Aan. Uit. Aan. Uit.
Opa droeg de trui elk jaar met kerst. Al zolang iedereen zich kon herinneren. Al voor mama geboren was.
"Opa," zei Jayden elk jaar. "Die trui is heel lelijk."
"Dank je," zei opa dan. "Dat is de bedoeling."
Het kerstfeest
Dit jaar vierde de hele familie kerst bij opa Wim en oma Rosa. Iedereen kwam: mama en papa en Jayden en zijn zus Maud. Tante Leen met haar vriendin Sofie. Oom Bram met de baby.
Het hele huis rook naar kerstbrood en dennen en de stoofpot van oma Rosa.
Jayden kwam als eerste binnen. Hij keek meteen naar opa.
Opa droeg een gewone trui. Een grijze. Zonder sneeuwpop. Zonder knipperlicht.
"Opa," zei Jayden. "Waar is je trui?"
Opa keek heel verdrietig. "Hij is weg," zei hij. "Ik heb overal gezocht. In de kast. Op zolder. Onder het bed. Hij is spoorloos."
Het onderzoek
Jayden en Maud keken elkaar aan.
"Dit is een zaak," zei Jayden.
"Een kerstzaak," zei Maud. Ze was vijf en had een vergrootglas uit haar speelgoedkist meegebracht, ook al wist ze niet dat ze het nodig zou hebben.
Ze begonnen te zoeken. Eerst in de slaapkamer van opa en oma. Maud keek met het vergrootglas onder het bed. Ze vond een sok, een knikker en een heel oude kerstkaart. Geen trui.
Daarna zochten ze op zolder. Daar stonden dozen vol oude spullen. Een schommelpaard. Een lamp zonder kap. Een koffer met daarin, heel raar, alleen maar hoeden.
Geen trui.
Verdachten
"We moeten de verdachten ondervragen," zei Jayden. Hij had dat ooit in een boek gelezen.
Ze begonnen bij oma Rosa. Die stond in de keuken in de stoofpot te roeren.
"Oma, weet u waar de trui van opa is?"
Oma Rosa bleef roeren. Ze keek niet op. "Welke trui?" vroeg ze.
"De lelijke. Met de sneeuwpop."
"O, die," zei oma. Ze roerde wat sneller. "Nee, geen idee. Helemaal geen idee."
Jayden en Maud keken elkaar aan. Oma roerde nu heel snel.
"Verdacht," fluisterde Maud.
Toen vroegen ze het aan tante Leen. Ze zat op de bank met een glas en lachte om iets wat Sofie zei.
"De trui van opa?" vroeg tante Leen. Ze keek naar Sofie. Sofie keek naar het plafond. "Nee hoor. Waarom zouden wíj iets weten van die trui?"
"Heel verdacht," fluisterde Jayden.
Een spoor
Maud liep met haar vergrootglas door de gang. Ze keek naar de vloer. Ze keek naar de muren. Ze keek naar de kapstok.
En toen zag ze iets. Op de vloer bij de deur van de logeerkamer lag een draadje. Een groen draadje. Een wollen draadje.
Ze hield het vergrootglas erboven. "Jayden," fluisterde ze. "Een spoor."
Even verderop lag er nog een. Een rood draadje. En nog een groen.
Ze volgden de draadjes. Ze gingen naar de deur van de logeerkamer. En de deur was op slot.
De logeerkamer
Jayden klopte. Klop klop.
"Bezet!" riep een stem. Het was de stem van oma Rosa.
Maar oma Rosa stond toch in de keuken?
"Oma?" vroeg Jayden.
Het was even stil. Toen ging de deur op een kiertje open. Oma Rosa stak haar hoofd naar buiten. Ze had een brilletje op het puntje van haar neus en een breinaald achter haar oor.
"Jullie zijn te slim," zuchtte ze. "Kom maar binnen. Maar snel. En geen woord tegen opa."
Achter haar stond tante Leen. En Sofie. En mama. En op het bed lag...
De verrassing
Op het bed lag de trui van opa. Maar niet alleen die trui.
Ernaast lagen nog negen andere truien. Allemaal groen en rood gestreept. Allemaal met een sneeuwpop op de buik, een kerstboom op de rug en sterren op de mouwen. Een grote. Een kleintje voor Maud. En een piepkleintje voor de baby.
"We hebben ze nagemaakt," fluisterde oma. "Voor de hele familie. Ik heb opa's trui stiekem meegenomen als voorbeeld. Tante Leen en Sofie hebben gebreid. Mama heeft de sneeuwpoppen genaaid. En ik heb de lampjes erin gestopt."
Ze drukte op een klein knopje in de neus van een sneeuwpop. Aan. Uit. Aan. Uit.
Jayden en Maud keken met open mond.
"Ze zijn allemaal even lelijk," zei Jayden vol bewondering.
"Precies even lelijk," knikte oma trots.
Tien sneeuwpoppen
Iedereen trok zijn trui aan. Papa. Mama. Tante Leen en Sofie. Oom Bram, en de baby, die met grote ogen naar het lampje op zijn eigen buik keek. Jayden. Maud. Oma.
Toen deden ze het grote licht uit in de woonkamer. Ze gingen op een rij staan. En ze drukten allemaal tegelijk op het knopje.
Aan. Uit. Aan. Uit.
Toen riep oma: "Wim! Kom eens kijken!"
Opa kwam binnen, in zijn grijze trui. Hij bleef in de deuropening staan.
Voor hem stonden negen sneeuwpoppen met knipperende neuzen. En ze zongen, een beetje vals, een kerstliedje.
Opa zei niets. Hij zei een hele tijd niets.
Toen gaf oma hem zijn eigen trui.
Opa Wim
Opa trok de trui over zijn hoofd. Hij drukte op het knopje. Aan. Uit. Aan. Uit.
Nu waren het er tien.
"Weet je," zei opa, en zijn stem klonk een beetje schor. "Ik heb die trui gekregen van mijn eigen oma. Toen ik zeventien was. Ik vond hem toen ook heel lelijk."
"En toen?" vroeg Maud.
"Toen droeg ik hem toch," zei opa. "Om haar blij te maken. En toen werd het een traditie. En nu..." Hij keek naar alle knipperende sneeuwpoppen. "Nu is het een familietraditie."
Hij spreidde zijn armen en iedereen kwam erin. Het werd een grote, groen-rode, knipperende knuffel.
De foto
Papa zette zijn telefoon op de kast, op de zelfontspanner.
Tien seconden. Iedereen dicht tegen elkaar aan. Tien knipperende neuzen.
Klik.
Op de foto knipperde de helft van de lampjes aan en de helft uit. De baby keek de verkeerde kant op. Maud had haar ogen dicht. En opa lachte zo breed als iemand maar kan lachen.
Het was de mooiste kerstfoto ooit.
Om over te praten na het voorlezen
- Wie had de trui van opa verstopt, en waarom?
- Welke sporen vond Maud met haar vergrootglas?
- Heeft jullie familie ook een eigen kersttraditie? Hoe is die begonnen?
Dit vind je misschien ook leuk
