Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kleuters: de Kerstman leert schaatsen
5 min lezen
Achter het bos van de Noordpool ligt een meer. In de zomer is het blauw, en zwemmen er vissen in. Maar in de winter vriest het dicht. Dan is het een grote, gladde, glanzende spiegel van ijs.
Op een zondagmiddag in december gingen de elfjes schaatsen. Ze hadden allemaal schaatsen, met rode veters en zilveren ijzers. Elfje Fien schaatste het mooist. Ze kon rondjes draaien. Ze kon achteruit. Ze kon zelfs op één been.
De Kerstman stond aan de kant, met zijn handen in zijn zakken. Hij keek.
"Kerstman," riep Fien. "Kom je ook?"
De Kerstman schudde zijn hoofd. "Ik heb nog nooit geschaatst," zei hij.
"Nog nooit?" Fien schaatste naar hem toe. Ze remde met een mooi wolkje ijs. "Dan is het vandaag de eerste keer."
Schaatsen aan
Elf Bram had in de schuur nog een paar grote schaatsen gevonden. Heel oud, met een krul vooraan. De Kerstman ging op een boomstronk zitten en trok ze aan. Fien knoopte de veters.
Toen stond hij op.
Of eigenlijk: hij probeerde op te staan.
Zijn linkervoet gleed naar links. Zijn rechtervoet gleed naar rechts. Zijn armen gingen omhoog als de wieken van een molen.
"Wo-wo-wo-wo," zei de Kerstman.
En plof. Daar zat hij. Op zijn billen. Op het ijs.
Nog een keer
"Gaat het?" vroeg Fien.
"Het gaat," zei de Kerstman. "Mijn billen zijn een beetje koud. Maar het gaat."
Fien en Bram hielpen hem overeind. Elk aan één arm. De Kerstman stond. Hij wiebelde. Hij stond nog altijd.
"Kijk," zei hij trots. "Ik sta."
"Nu een stapje," zei Fien.
De Kerstman zette een stapje. Zijn voet schoot vooruit. Zijn andere voet schoot achteruit.
Plof.
Een toeschouwer
Aan de rand van het meer, waar het ijs ophield en het water begon, lag een walrus. Hij heette Oskar. Hij lag daar elke zondag, om naar de schaatsende elfjes te kijken. Hij vond het mooier dan wat ook.
"Hohum," bromde Oskar. "Dat is de eerste keer dat ik de Kerstman op het ijs zie zitten."
"Het is ook de eerste keer dat ik schaats," zei de Kerstman vanaf de grond.
"Dat zie ik," zei Oskar vriendelijk. "Mag ik iets zeggen? Ik lig hier al vijftig zondagen. Ik heb heel veel elfjes zien leren schaatsen. En ze vallen allemaal. Allemaal. Ook Fien."
De Kerstman keek naar Fien. Fien knikte.
"Twintig keer, de eerste dag," zei ze. "Misschien wel dertig."
De tips van Oskar
"Eerste tip," zei Oskar. "Buig je knieën. Alsof je op een onzichtbare stoel gaat zitten."
De Kerstman boog zijn knieën. Hij wiebelde minder.
"Tweede tip," zei Oskar. "Armen opzij. Zoals een vliegtuig. Of zoals een zeemeeuw."
De Kerstman stak zijn armen opzij. Hij wiebelde nog minder.
"Derde tip," zei Oskar. "Niet naar je voeten kijken. Kijk naar waar je naartoe wilt."
De Kerstman keek op. Recht vooruit. Naar Fien, die aan de overkant van het meer stond te zwaaien.
"En nu," zei Oskar, "duw je af met één voet. Zachtjes. En laat je glijden."
Glijden
De Kerstman duwde af. Zachtjes. Met zijn rechtervoet.
En hij gleed.
Een klein stukje. Maar hij gleed. Hij viel niet.
Hij duwde af met zijn linkervoet. Hij gleed nog een stukje.
Rechts. Links. Rechts. Links.
"Ik schaats!" riep de Kerstman. "Ik schaats echt!"
Toen keek hij naar zijn voeten om te zien hoe hij het deed.
Plof.
"Derde tip!" riep Oskar.
"Ik weet het, ik weet het," lachte de Kerstman. En hij krabbelde zelf overeind. Zonder hulp.
De hele middag
De hele middag oefende de Kerstman. Knieën buigen. Armen opzij. Vooruit kijken. Afduwen. Glijden.
Hij viel nog vaak. Op zijn billen. Op zijn buik. Eén keer op zijn rug, met zijn benen in de lucht, als een kever. De elfjes lachten. Maar niet om hem, met hem. Want de Kerstman lachte zelf het hardst.
En elke keer stond hij weer op.
Toen de zon onderging en de lucht oranje en roze kleurde, schaatste de Kerstman een heel rondje rond het meer. Langzaam, een beetje stijf, met zijn armen wijd. Maar zonder vallen. De elfjes schaatsten in een rij achter hem aan, als een lange trein.
Aan de rand van het meer klapte Oskar met zijn grote flippers. Flap, flap, flap.
Op de buik
Toen de Kerstman terug bij Oskar was, plofte hij naast hem neer. Expres, deze keer.
"Dankjewel, Oskar," zei hij. "Zonder jouw tips zat ik nu nog op mijn billen."
"Graag gedaan," bromde Oskar. "Maar weet je wat ik nooit zal kunnen? Schaatsen. Met deze flippers."
De Kerstman dacht even na. Toen ging hij op zijn buik op het ijs liggen.
"Kom," zei hij. "Er is ook een manier zonder schaatsen."
Hij duwde zich af. En hij gleed op zijn buik over het ijs, als een grote rode pinguïn. Oskar keek even. Toen schoof hij ook het ijs op. Op zijn dikke buik. Hij gleed. Sneller dan de Kerstman. Sneller dan de elfjes.
"HOHUMMMM!" riep Oskar, en het klonk als lachen.
Die avond waren ze allemaal moe. En nat. En koud.
Maar thuis wachtte er warme chocolademelk. En de Kerstman had blauwe plekken op zijn billen en een glimlach op zijn gezicht die de hele avond niet meer wegging.
Om over te praten
- Wat waren de drie tips van Oskar?
- Hoe vaak viel de Kerstman? Gaf hij op?
- Wat heb jij al geleerd, ook al viel je eerst heel vaak? Fietsen? Lopen?
Dit vind je misschien ook leuk
