Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Kerstverhaal voor kleuters: de Kerstman is verkouden
5 min lezen
Op een maandag in december werd de Kerstman wakker met een rode neus. Niet een beetje rood, zoals altijd als het koud is. Maar heel rood. En zijn neus kriebelde. En zijn keel kriebelde ook.
Hij ging rechtop zitten in zijn bed.
"Ha..." zei hij. "Ha... ha..."
"HATSJOE!"
Zijn muts vloog van het nachtkastje tot tegen de kast. Het gordijn wapperde. En de kat Pluis, die aan het voeteneind lag te slapen, schoot met al haar haren rechtop onder het bed.
"Oei," zei de Kerstman met een verstopte neus. "Ik geloof dat ik verkouden ben."
Hatsjoe in de keuken
De Kerstman sloefde naar de keuken. Daar stond elfje Fien boterhammen te smeren.
"Goedemorgen, Kerstman," zei ze. "Wat klink jij raar."
"Goebemorgen, Fien," zei de Kerstman. "Ik ben eeb beetje verkoube."
Fien keek op. "Een beetje?"
"Ha... ha... HATSJOE!"
De boterhammen vlogen van het bord. De servetten dwarrelden door de keuken als sneeuwvlokken. En de muts van Fien vloog van haar hoofd, recht in de soeppan.
Fien viste haar muts eruit. Hij droop.
"Kerstman," zei ze streng, "jij gaat terug naar bed."
"Maar de werkplaats..."
"Terug naar bed," zei Fien.
Hatsjoe in de werkplaats
Maar de Kerstman ging niet terug naar bed. Toen Fien even niet keek, sloop hij naar de werkplaats. Hij wilde alleen even kijken of alles goed ging.
De elfjes waren druk aan het werk. Elf Lotte schilderde houten vogeltjes. Elf Teun pakte dozen in. Elf Bram schaafde aan een slee voor poppen. Op de grote tafel lag een berg veren, voor de staarten van de vogeltjes.
"Goebemorgen, allemaal," zei de Kerstman.
"Goedemorgen, Kerstman! Wat klink jij..."
"Ha... ha..."
De elfjes keken naar de berg veren. Ze keken naar de Kerstman.
"Nee, nee, nee," zei Lotte.
"HATSJOE!"
De veren vlogen op. Honderden witte en gele en blauwe veren. Ze dwarrelden door de hele werkplaats. Ze landden op de hoofden van de elfjes, in hun mutsen, op hun schouders. Mo, het kleinste elfje, verdween helemaal onder een hoopje veren. Alleen zijn voetjes staken eruit.
Bram plukte een veer van zijn neus. "Kerstman," zei hij, "Fien zei dat je in bed lag."
De Kerstman keek naar de vloer. "Ik wilde alleen even kijken."
"Wij zorgen voor de werkplaats," zei Lotte. "Jij zorgt voor jezelf."
Zorgen voor de Kerstman
Zo lag de Kerstman even later toch in bed. Met drie kussens in zijn rug en een dikke deken tot aan zijn kin.
Toen ging de deur open. Daar was Fien, met een kom dampende groentesoep. "Met wortels en prei," zei ze. "Daar word je beter van."
Daarna kwam Lotte, met een kop warme thee met honing en citroen.
Daarna kwam Teun, met een grote doos zakdoeken. Hij had er een strik omheen gedaan.
Daarna kwam Bram, met een extra deken. En Mo kwam met een warme kruik. Die was zo zwaar dat Ward moest helpen dragen.
De Kerstman keek naar al die lieve elfjes rond zijn bed.
"Dankjewel," zei hij. "Maar ik lig hier maar. En er moet zoveel gebeuren."
"Weet je wat er moet gebeuren?" zei Fien. Ze trok de deken nog wat hoger. "Jij moet rusten. Dat is jouw werk vandaag."
Het moeilijkste werk
Rusten was het moeilijkste werk dat de Kerstman ooit had gedaan.
Hij las een boek. Hij dronk thee. Hij at soep. Hij keek naar de sneeuw buiten. Hij telde de bloemetjes op het behang. Hij snoot zijn neus.
TOEEET!
Zo hard dat de rendieren in de stal ervan opkeken.
Hij sliep. En hij sliep. En hij sliep nog wat meer.
En elke keer als hij wakker werd, stond er iemand naast zijn bed. Met soep. Met thee. Met een verhaal uit de werkplaats. Ze vertelden hem dat de houten vogeltjes klaar waren. Dat de poppensleeën klaar waren. Dat er weer brieven waren gekomen, en dat Fien ze allemaal veilig in een mand had gelegd, zodat hij ze zelf kon lezen als hij beter was.
Beter
Op donderdagochtend werd de Kerstman wakker. Hij ging rechtop zitten. Hij snoof.
Zijn neus was niet meer verstopt. Zijn keel kriebelde niet meer.
"Ha..." zei hij voorzichtig.
Iedereen in het huis bleef stokstijf staan.
"...ha, ha, ha!" lachte de Kerstman. "Ik ben beter!"
Hij sprong uit bed, trok zijn pantoffels aan en sloefde naar de werkplaats. De elfjes juichten toen ze hem zagen.
"Dankjewel, allemaal," zei de Kerstman. "Jullie hebben zo goed voor mij gezorgd. En voor de werkplaats."
"Dat doen we graag," zei Fien. "Maar beloof je dat je de volgende keer meteen in bed blijft?"
"Dat beloof ik," zei de Kerstman.
Toen kriebelde er iets aan zijn neus. Het was een veertje dat nog in zijn baard was blijven hangen.
"Ha... ha..."
"NEE!" riepen alle elfjes. En ze doken onder de tafel.
Maar de Kerstman wreef gewoon over zijn neus. En hij lachte.
Om over te praten
- Wat vloog er allemaal weg als de Kerstman niesde?
- Wat brachten de elfjes allemaal mee voor de Kerstman?
- Wat helpt jou als je ziek bent?
Dit vind je misschien ook leuk
