Home › Kerstverhalen om voor te lezen
Grappig kerstverhaal: de Kerstman helpt in de werkplaats
5 min lezen
Meestal zit de Kerstman in december aan zijn bureau. Hij leest brieven. Hij bekijkt kaarten van de wereld. Hij bespreekt met de rendieren welke route ze nemen. Dat is veel werk, en belangrijk werk.
Maar op een ochtend legde hij zijn pen neer.
"Weet je wat ik mis, Fien?" zei hij. "Ik mis het om iets met mijn handen te maken. Vroeger, toen de werkplaats nog klein was, maakte ik alles zelf. Vandaag ga ik helpen."
Elfje Fien keek een beetje bezorgd. "Weet je het zeker, Kerstman? Het is heel druk."
"Heel zeker," zei de Kerstman. Hij stroopte zijn mouwen op. "Hoe moeilijk kan het zijn?"
Bij Lotte
Eerst ging de Kerstman naar de schildertafel van elf Lotte. Daar stonden houten paardjes, in een lange rij. Ze waren nog kaal. Ze moesten bruin geschilderd worden, met witte manen.
"Mag ik er één doen?" vroeg de Kerstman.
"Natuurlijk," zei Lotte, en ze gaf hem een kwast.
De Kerstman doopte de kwast in de pot. Hij schilderde. Hij neuriede. Hij schilderde nog wat meer.
Toen Lotte keek, stond er een paardje dat niet bruin was. Het was geel. Met rode stippen. En blauwe hoefjes. En een groene staart.
"Kerstman," zei Lotte voorzichtig. "Ze moesten bruin zijn."
"O," zei de Kerstman. Hij keek naar zijn paardje. "Ik zag al die mooie potjes staan. En toen... gebeurde het gewoon."
Lotte zette het gestipte paardje apart. Een beetje achteraan.
Bij Juul
Daarna ging de Kerstman naar elf Juul. Juul naaide knuffelberen. Ze had een mand vol zachte stof, een mand vol vulling en een mand vol knopen voor de ogen.
"Mag ik er één doen?" vroeg de Kerstman.
Juul gaf hem een naald en een draad. De Kerstman zette zijn bril op. Hij naaide. Hij vulde. Hij naaide nog wat meer.
Toen hij klaar was, hield hij zijn beer omhoog.
De beer had een kop. Hij had armen en benen. Hij had twee knoopogen. Maar de oren zaten niet op zijn hoofd. Ze zaten op zijn knieën.
"Kerstman," zei Juul. Ze probeerde niet te lachen. "Waar horen de oren?"
De Kerstman keek naar de beer. De beer keek terug, met zijn knoopogen.
"Hij kan nu wel heel goed horen als er iemand over de grond loopt," zei de Kerstman.
Juul zette de beer naast het gestipte paardje.
Bij Bram
Daarna ging de Kerstman naar elf Bram. Bram maakte ballen. Grote rode ballen, om mee te gooien en te rollen.
"Mag ik er één doen?"
Bram gaf hem een bal en een pomp. "Gewoon oppompen tot hij stevig is," zei hij. "Niet te veel."
De Kerstman pompte. Pomp, pomp, pomp. De bal werd rond. Pomp, pomp, pomp. De bal werd groter. Pomp, pomp, pomp.
"Kerstman," zei Bram. "Dat is genoeg."
Maar de Kerstman stond met zijn ogen dicht te neuriën. Pomp, pomp, pomp. De bal werd zo groot als een strandbal. Zo groot als een kruiwagen.
"Kerstman!"
De Kerstman deed zijn ogen open. Voor hem hing een rode bal zo groot als een koe.
"Oei," zei hij.
Hij liet de pomp los. De bal maakte een geluid als een olifant die zijn neus snuit. FFFRRRRRT! En hij vloog door de hele werkplaats. Langs het plafond. Over de schildertafel. Rakelings langs de lampen. Tot hij, helemaal plat, in een mand met lint landde.
De elfjes doken allemaal onder de tafels. Toen kwamen ze er voorzichtig weer onder vandaan.
Een pauze
De Kerstman ging op een kruk zitten. Hij keek naar het gestipte paardje. Naar de beer met de oren op zijn knieën. Naar de platte bal in de mand met lint.
"Ik denk," zei hij langzaam, "dat ik niet zo goed ben in de werkplaats als vroeger."
Fien kwam naast hem staan. "Je bent goed in andere dingen," zei ze.
"Zoals wat?"
Fien dacht na. Toen keek ze naar de elfjes. Ze werkten al weken heel hard. Ze waren moe. Er werd niet veel gepraat.
"Jij kan heel goed vertellen," zei ze. "Weet je nog, vroeger? Dan vertelde je verhalen terwijl iedereen werkte."
De ogen van de Kerstman begonnen te twinkelen.
De verhalenstoel
Fien zette de grote stoel van de Kerstman midden in de werkplaats. De Kerstman ging erin zitten. Hij zette zijn bril af. Hij streek over zijn baard.
"Er was eens," begon hij, "een rendier dat niet kon stoppen met niezen..."
De elfjes werkten verder. Maar ze luisterden. Lotte schilderde en glimlachte. Juul naaide en grinnikte. Bram pompte ballen op, precies genoeg, en lachte zo hard om het verhaal dat hij er bijna één liet ontsnappen.
De Kerstman vertelde over het rendier. Over een sneeuwpop die wilde leren zwemmen. Over een elf die in een doos in slaap viel en wakker werd in een ander land. Hij vertelde de hele middag.
En die middag werd er meer gemaakt dan in de hele week ervoor.
Het gestipte paardje
Toen het donker werd, keek Lotte nog eens naar het gele paardje met de rode stippen en de blauwe hoefjes.
"Weet je," zei ze, "het is eigenlijk het vrolijkste paardje dat ik ooit gezien heb."
"En de beer," zei Juul, "is de enige beer die met zijn knieën kan luisteren. Dat is best bijzonder."
Ze zetten ze allebei op de plank boven de deur. Daar staan ze nog altijd. Iedereen die binnenkomt, moet erom lachen.
En de grote stoel van de Kerstman? Die bleef in de werkplaats staan. Elke middag in december.
Om over te praten
- Wat ging er allemaal mis toen de Kerstman hielp?
- Waar was de Kerstman wel heel goed in?
- Hoe zou jouw paardje eruitzien, als jij het mocht schilderen?
Dit vind je misschien ook leuk
